Siła

[infelia]

Ileż łez wylewała matka nad niedolą,
Biedą i pustym garnkiem na kuchni.
Brakowało przyodziewku na zimę,
A w podeszwach ziały dziury na palec.

 

Zimno wiało w plecy, a na szybach
Mróz malował kwiatki – szyderca.
Troszczyła się o nas, ile mogła,
Świętych wszelakich prosiła o pomoc

 

Przed snem, a my z nią na klęczkach,
A jutro? jutro będzie lepiej, słońce zaświeci,
Wstaniemy rześcy, pełni nadziei.
Dobrzy ludzie podzielą się chlebem

 

I miłym słowem – nie jesteśmy sami.
Dobry, niewidzialny duch nad nami czuwa.
Po lekcjach czekało nas zbieranie drew na opał
I uśmiechanie się do pani z masarni,

 

Czy nie zostały jakieś skrawki kiełbasy,
Kurze łapki lub kości, na zupkę smakowitą.
Z koszami wyruszaliśmy o świcie po szczaw,
Gubiliśmy się w lesie, poszukując jeżyn i jagód.

 

Doświadczyliśmy tej gorzkiej lekkości życia.
Dzisiaj, mając wiele wiosen za sobą,
Matczyne trudy dają nam siłę i upór,
By w biedzie nie dać się złamać, lecz trwać.

 

Wiemy, oj wiemy, że głód wyostrza smaki,
A chłód nieczule testuje ciepło pieca,
Że nadzieja lśni najjaśniej, aż błyszczy,
Gdy noc jest najczarniejsza i straszna.

 

I choć nie życzymy tamtych dni nikomu,
To niesiemy je w sobie – nie jako ranę, ale korzeń,
Który głęboko wrósł w ziemię i daje siłę gałęziom,
Co ku słońcu wyrosną lata później...

[Migrena]

@infelia

 

matczyna miłość !!!!

 

bieda może zahartować człowieka.

 

poświęcenie matki i nieustającą nadzieją,  uczyniło    człowieka  silniejszym i bardziej wytrwałym w dorosłym życiu.

 

 

piękny wiersz !

 

 

[infelia]

@Migrena Dziękuję za lekturę. 

[Berenika97]

@infelia

Ten wiersz jest szczery, bez patosu, czuły bez sentymentalizmu. Potrafisz szczerze pisać o biedzie.

Szczególnie poruszające jest to, jak pokazujesz dziecięcą perspektywę. A przede wszystkim matczyne poświęcenie się dzieciom. Piekny! 

[infelia]

@Berenika97 Cieszy mnie to.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie zakoćzyłaś opowieść.