Historia edycji

------------------------------
## Chrypka Louisa
(Leo mierzy własny mit)
{Piano pieśni}

Przyjaciele odeszli, posiwiała mi skroń
Boli mnie to, co kiedyś grało aż strach. I ta woń...
Chciałbym w miłosny wpaść szal, ale los nie tak chciał
I w Wieży Pieśni płacę czynsz, czym Pan Bóg dał.

Spytałem Hanka: „Jak smutno może być?”
Jeszcze mi nie odpowiedział, lecz
Słyszę całą noc, jak kaszle, aż się odechciewa żyć,
Ze sto pięter wyżej w Wieży tej. I właśnie w tym rzecz,

Że urodziłem się tak, taki już mój los
Urodziłem się z darem: mam anielski głos
I dwudziestu siedmiu aniołów Wielkiego Manitou
Przywiązało mnie do tego stołu, w tej Wieży tu.

Tak, wbijaj se szpileczki w laleczkę voodoo,
Bardzo mi przykro, droga, ona nie przypomina wcale mnie.

Stoję przy oknie, słońce nieźle grzeje tu
Nawet kobiecie nie pozwolą cię zabić, nie w Wieży Pieśni tej jak zły sen.

Powiesz, że zgorzkniałem, lecz jedno pewne jest (może robię błąd):
Bogacze wpuszczają biednych w kanał swej TV
I nadchodzi (jak dobrze liczę) przedostatni sąd,
Bo widzę, słyszę te dziwne głosy w Wieży Pieśni, co na schwał

Ciebie widzę też: stoisz po drugiej stronie, gdzieś hen
(Nie wiem, kiedy tak rozrósł się strumyk ten...);
Kochałem cię, kochanie, kiedyś, dawno tak...

Wszystkie mosty, którymi mogliśmy uciec, płoną dziś
Lecz tak bliskie mi to wszystko, co uszło w dym
Nigdy, przenigdy nie dam nam tego stracić znów (słyszałem znak)

Żegnam cię, nie wiem, kiedy wrócę tu (chyba nie wnet)
Jutro przenoszą nas do tej wieży, gdzie pociąg kończy bieg
Ale będziesz mnie słyszeć, miła, długo po tym, jak odejdę stąd!

Będę dla ciebie górne pieśni piał z okna w Wieży mej (Étage Four)
A choć w tej tu Wieży dają wikt co zwał,
To i tak czasem wpadam w szal, taki temperament Bóg dał...

Przyjaciół brak, coraz bielszy włos
Boli mnie wszystko to, co...
I tylko ten głos...
------------------------------

## (Blue) Hotel California

Mój zabójco/bracie?

Nie wiem, co mam ci powiedzieć, ale niech tak już będzie;

Jest czwarta nad ranem, i grudzień się kończy,
Piszę do ciebie list, by sprawdzić, czy lepiej ci życie się toczy.

W Nowym Jorku mi zimno, ale dobrze mi, gdzie mieszkam.
Na Clinton Street co wieczór muzyka gra, słyszę ją w kątach wszystkich...

Właśnie: słyszałem, że dom sobie budujesz
Gdzieś na pustyni, z dala od ludzi...
Nie masz już nic, nie wiesz, po co żyjesz.
Mam nadzieję, że robisz jakieś zapiski.

Aha, Jane mi przyniosła z twojej grzywy lok
Mówi, że to ty jej dałeś go
W tę noc, kiedy planowałeś złożyć pokutę.
Czy kiedyś w końcu pokajałeś się, przed kimkolwiek?

Ach, ostatnim razem, gdy tu wpadłeś
Wyglądałeś jakbyś się nagle postarzał.
Twój słynny niebieski płaszcz od deszczu
Miał na ramieniu dziurę na przestzał,

Chodziłeś na Union wyglądać pociągów,
Lecz wracasz do domu bez Lili Marlene w końcu,

I ofiarowałeś mojej kobiecie
Płatek łupieżu szarego jak życie
A kiedy wróciła w domowe pielesze
Nie była niczyją żoną. I ciągle cię widzę

Z tą samą przywiędłą różą w zębach
Jak jeszcze jedna wychudła cygańska złodziejka

A, widzę, że Jane jednak nie śpi
Przesyła całusy ci

Co mam ci powiedzieć, mój zabójco, bracie?
Co mogę? Nic mi nie przychodzi do głowy
Chyba, że za tobą tęsknię, i chyba wybaczam...

Cieszę się, że mi tak wszedłeś w drogę
Jeśli kiedyś wpadniesz, po Jane albo mnie,
Wiedz, że twój wróg śpi, a jego kobieta w końcu wolna jest...

A, i dziękuję za to, że zdjąłeś jej z oczu to spojrzenie wiecznie głodne –
Ja nawet nie próbowałem: myślałem, że to już na dobre,

A, Jane mi przyniosła lok z twojej grzywy
Mówi, że to ty dałeś jej go jako amulet
W tę noc, kiedy miałeś złożyć pokutę.
(Czy w końcu doczekałeś się skruchy? Takiej prawdziwej?)

Ściskam mocno, 
L. Cohen
------------------------------

## Suzanne
Suzanne zabiera cię w dół,
Tam, gdzie mieszka, nad Rzekę
Słyszysz, jak przepływa łodzi tłum,
Możesz spędzić noc u jej boku...

I wiesz, że jej brak piątej klepki,
Ale właśnie dlatego z nią być chcesz,
Karmi cię dietą pomarańczy i herbaty,
Które aż z Chin przypływają, by tu się znaleźć.

I właśnie wtedy, gdy chcesz jej ogłosić,
Że nie jesteś w stanie dać jej miłości,
Nastraja cię na fal swoich długość,
I rzeki daje oznajmić falom,
Że byłeś jej kochankiem przez całą wieczność.

I chcesz pójść w tę podróż z nią,
Gotów podróżować w ciemno,
I wiesz, że ci się powierzy cała,
Bo dotknąłeś jej doskonałego ciała
Swym umysłem przez chwilę jedną...

A Jezus był żeglarzem, kiedy chodził po wodzie,
I spędził czasu moc obserwując ludzi
Ze swojej samotnej wieży z drewna,

A kiedy wiedział już na pewno,
Że widzą go tylko tonący,
Powiedział, że każdy będzie odtąd żeglarzem,
Dopóki morze go nie uwolni.

Ale jemu samemu kości połamano
Na długo zanim niebo się otwarło,
Porzucony, niemal jak człowiek, zatonął jak kamień
Pod twojej mądrości ciężarem...

Chcesz pójść w tę podróż z nią,
Gotów podróżować w ciemno,
I wiesz, że ci się powierzy cała
Bo dotknąłeś jej doskonałego ciała...
Swym umysłem przez chwilę jedną.

A ty chcesz z Nim w tę wyruszyć podróż,
I chcesz w ciemno za Nim iść
I myślisz, że może powierzysz mu każdy swój odruch,
Bo dotknęła Jego doskonałego ciała
Twoja myśl przez parę chwil...

Suzanne bierze cię za rękę i prowadzi nad rzekę, cała
W łachmanach i piórach z wrót Armii Zbawienia,
A słońce miód leje na Świętą Marię Zatok
Pokazuje, gdzie szukać wśród śmieci i kwiatów,

Bohaterów w wodorostach, a dzieci o poranku
Szukają miłości i będą tak wciąż, aż do spełnienia,
A Suzanne tylko trzyma przed nimi lustro.

I chcesz podróżować z nią
Chcesz jej wierzyć, ślepo wierzyć że...
I wiesz, że możesz jej powierzyć swój los
Bo dotknęła twego idealnego ciała myśl jej
(Tylko na papierze)
------------------------------

## El polaco

„Canto / El reloj cuenta maquinalmente las horas / Da lo mismo las siete que las doce / Yo no estoy aquí / Es la señal de carne que dejé al irme / Para saber mi sitio al regresar”

„Śpiewam
Zegar odlicza godziny machinalnie
Wszystko jedno, siedem czy dwanaście
Mnie nie ma tu –
To znak ciała porzuconego, że mam iść,
Że mam znać swoje miejsce, gdy przyjdę znów”

Bo w Wiedniu jest z dziesięć pięknych kobiet,
Jest rękaw, gdzie Śmierć wypłakuje swój śmiech,
I hol gdzie jest z dziewięćset okien,
I drzewo, gdzie synogarlice idą czekać na Śmierć.

Jest, urwany od ranka, szczątek,
Co wisi w Galerie Beschränkt...

Aj, aj, aj, aj, aj, aj
Weź ten walc, w ten walc wejdź, w
Ten walc, co klamrę ma u szczęk

Och, pragnę cię, pragnę cię, tak pragnę
Na krześle z gazetą wyblakłą muszę cię wziąć
Przy jadle, w jaskini lwa, na lilii prątku,
W korytarza głębi, co na miłości wizytę czeka wciąż,

Na łóżku, gdzie księżyc się poci zajadle,
W krzyku, który wypełniają kroki i proch.

Aj, aj, aj, aj, aj, aj
Weź ten walc, tego walca ton,
Weź jego złamany kark w swoją dłoń...

Ten walc, ach walc, ach walc, walc ten!
A w jego oddechu – Schnapps i Śmierć;
Co wlecze ogon swój po morza dnie,

Jest w Wiedniu do dziś ta Philharmonie,
Gdzie tysiąc recenzji było już twych ust
I bar, gdzie chłopcy od lat siedzą, razem smutniej im:
Na śmierć skazani, przez szok, przez blues...

Patrz, ktoś wspina się na twój cokół
Z wieńcem świeżo ściętych łez...

Aj, aj, aj, aj, aj, aj
Weź ten walc, wzejdź nim w morze łez,
Ten walc nam umiera jak bez...

Jest strych, gdzie w klasy bawią się dzieci,
Gdzie szybko musimy spocząć w miłości złóg
By śnić o latarniach tych, kiedyś w Trieście
We mgle popołudnia, którą Bóg...

I zobaczyć co jeszcze na łańcuszek smutków nawlekłaś
Prócz baranów i ze śniegu róż...

Aj, aj, aj, aj
Weź ten walc, wyjdź w walca cień,
I to twoje „Nigdy cię nie zapomnę, wiesz!”

Ten walc, ach walc, ach walc, walc jak sen!
A w jego oddechu – Śmierć i znój,
Co po życia dnie wlecze odwłok swój...

I zatańczę z tobą znów w Wiedniu –
Przebiorę się za rzeki cud,
Dziki hiacynt w butonierkę wepnę,
Me usta na rosie twych ud,

I duszę mą pogrzebię w albumie,
Gdzie fotografie całkiem mech skrył,
I dam porwać twego piękna lawinie –
Skrzypki me i mój krzyż,

A ty poniesiesz mnie w dół w twoim walcu
W kałużę łez, co na ślepo wierzy, że...

Och, miła ma, kocham cię, jak w tym tańcu –
Zakwitnij w walc, w ten walc wstąp –
Jest teraz twój. Jest tylko on

{Instrumental}
(Aj, Aj, Aj, Aj)
------------------------------

## Bękart bez kart

Jeśli ty karty rozdajesz,
Nie mam żadnych kart
Jeśli ty łaski szafujesz,
Ja – za co łaska żart
Jeśli Twoja jest chwała
Jam potępienia wart
Chcesz, by było ciemniej?
Płomień gasi czart

Wywyższone, uświęcone
Będzie Imię Twe
Z czci odarte, umęczone
W ludzkiej formie tej
Choć milion świec płonie
Pociechy brak w godzinie złej
Chcesz, by ciemniej było?
Diabeł mówi.. Ok!

חינני
 חינני
Jestem gotów, Panie mój...

W tej historii jest kochanek,
Lecz wątek wciąż ten sam:
Prócz na ból kołysanek -
Paradoks, co jest winien. Nam

Ale w Piśmie zapisane -
To nie wybieg dla dam...
Chcesz, by ciemność nastała?
Płomień gaśnie u bram

Jeńcy już w więzieniu
A straż unosi broń
Me demony oswojone
I klasy muszej są
Widać mam pozwolenie
Pistolet wymierzyć prosto w skroń
Chcesz ciemniej mieć?
Podnosimy dłoń...

## Katharisméni ékdosi
[Teil I: Mehr Dunkelheit!]
אני מוכן, אדוני...

W tej historii jest kochanek,
Lecz wątek wciąż ten sam –
Prócz na ból kołysanek
Paradoks, co wszystko winien nam.
Ale w Piśmie zapisane –
To nie wybieg dla dam.
Chcesz, by ciemność nastała?
Płomień gaśnie u bram.

Jeńcy już w więzieniu,
A straż unosi broń.
Me demony oswojone
I klasy muszej są.
Widać mam pozwolenie
Pistolet wymierzyć prosto w skroń.
Chcesz ciemniej mieć?
Podnosimy dłoń...

[Część II: Mackie Złota Rączka]

Jeśli chcesz mężczyzny,
Zrobię, o co prosisz mnie.
A jeśli mam ukryć blizny 
 Maskę włożę, czemu nie?

Jeśli chcesz partnera,
Za rękę mnie chwyć,
Chcesz mnie w złości sponiewierać –
Jestem do usług twych.

Jeśli chcesz boksera,
Dla ciebie wystawię się na strzał.
Gdy szukasz felczera,
Zbadam każdy twego ciała cal.

Trzeba ci szofera?
Drzwi są tu.
Chcesz mnie w pole, jak frajera...
Twoją myśl łapię w słowa pół –
Jestem cały twój.

Ach, księżyc razi mnie,
Łańcuch za krótki jest,
Bestia nie chce położyć się.
Każda obietnica przechodzi przez myśl –
Z tych, co je złożyłem i nie mogłem spełnić ich.

Ale nikt nigdy nie odzyskał kobiety swej,
Choćby na kolana padł
I czołgał się, itd.,
I kładł ci się do stóp,
I do twej urody wył
Jak w rui pies,
I błagał: „Proszę, proszę cię”.
Jestem mężczyzną. Chętnie służę. Jak chcesz...

A kiedy cię zmorzy sen
Na drodze pisanej nam,
To poprowadzę ja ten cały kram
A gdy zechcesz sama wejść w jasny latarni cień,
Zniknę dla ciebie, jak w raz sam 

Gdy oddasz mi dziecko swe,
By sama trochę przespacerować się
Po plaży, cichej jak nasze dni – Z przyjemnością. Bardzo miło mi

Jeśli chcesz partnera,
Za rękę mnie chwyć,
Chcesz mnie w złości sponiewierać –
Jestem do usług twych.

Jestem. Służę ci.
Jeśli chcesz mechanika,
Zrobię, o co prosisz mnie.
A jeśli powiesz: „Znikaj!”,
Założę maskę, jeśli chcesz.

Jeśli chcesz kochanka,
Zrobię wszystko, o co prosisz mnie.
A, ma być przebieranka?
Założę maskę, nawet dwie.
Jestem. Służę. Tak, wiem...
Bum!
------------------------------

## Exit Alexandriae me peccare fecit

Nagle noc stała się zimniejsza.
Bóg miłości do odejścia gotuje się;
Aleksandry dusza na ich ramionach lżejsza 
Gdy prześlizgują się między strażnikami serc.

Karmiąc się jedynie prostotą czaru,
Wychodzą w światło, w bezkształt się splatają w śnie mym
I, promienni ponad najhojniejszą ludzką miarę,
Wstępują w uścisk głosów i win.

To nie żaden trik, to zmysły cię zawodzą,
Przelotny sen to, poranek położy kres, gdzie jego szlak –
Pożegnaj się, bo Aleksandra odchodzi,
Zażegnaj ból, że Aleksandry brak.

Chociaż śpi w twej pościeli świątyniach, 
Choć co dzień pocałunkiem budzi cię,
Nie mów, że  chwilę tą sobie wyobraziła,
Nie uciekaj się do wymówki tej.

Przecież tak długo gotowałeś się na tę okazję,
Podejdź prosto do okna. Światłem obmyj twarz 
Gra muzyka. Aleksandra śmieje się łez spazmem, 
Twe zobowiązania znów w zasięgu ręki masz.

A ty, który miałeś honor spędzić z nią wieczór,
I dzięki temu odzyskałeś honor swój –
Pożegnaj się, Aleksandra już odchodzi w wieczność,
Zażegnaj łzy, bo Aleksandrę woła Bóg.

Chociaż spała na twej pościeli ruinach, 
Choć co dzień pocałunkiem budziła cię,
Nie mów, że tę chwilę sobie uroiła,
Nie zniżaj się do wymówki złej.

Tak długo szykowaleś się na tę okoliczność,
Podejdź do okna. Światło? W twarz spójrz mu.
Muzyka jak sen. Aleksandra się śmieje prześlicznie,
Te pierwsze śluby znów namacalne, tu.

Od dawna wiesz, że tak się właśnie stanie
Zawsze byłeś kapitanem planów, co rozbiły się w pył –
Więc nie uciekaj w tanie "tak, ale',
Co  'dlaczego' i 'więc' zakłóca rytm.

Od dawna wiedziałeś, że tak się właśnie stanie;
Zawsze byłeś kapitanem planów, co się rozsypały w proch –
Więc nie bądź, jak ci z liniowca Titanic
Zbiegowie, co kryli się na samą myśl o 'jak' i 'bo'.

A ty, któremu szyki plątał nonsensowny sens,
któremu kod złamano, przekreślono krzyż -
Zażegnać już teraz nie możesz nic.
Przeżegnaj się bo Aleksandra martwa jest.

Noc staje się coraz zimniejsza.
Bóg miłości odszedł do pieleszy swych,
Lecz Aleksandry dusza pod ich ciężarem stała się lżejsza:
Już prześlizgnęła się pomiędzy strażników rzeki - Στυξ


Ich atme Gesang.

Sprawiasz, że śpiewam
By zapomnieć świata pleśń
Sprawiasz, że śpiewam
Jedyną, jaką miałem, pieśń 

Pozwalasz śpiewać, śpiewać Mu
Odkąd rzeka odpłynęła do swych spraw
Dajesz mi śpiewać, śpiewać wciąż tu 
Z mego marnego kopczyka sław
Wciąż śpiewam, śpiewam ci 

Nawet jeśli przeminął świat
Sprawiasz, że śpiewam
Śpiewam tą samą pieśń od stu lat
Sprawiasz, że śpiewam
Alleluja, mój hymn
Sprawiasz, że śpiewam
Jak więzień swój ostatni Rym 

To dziękin tobie śpiewam
Nawet jeśli wieści są złe
I ciągle śpiewam
Jedyną, jaką miałem, pieśń 

Sprawiasz, że śpiewam
Odkąd rzeka umarła mi
Sprawiasz, że śpiewam
By zapomnieć na parę chwil 
Śpiewam, śpiewam, śpiewam ci 

Ty sprawiasz, że śpiewam, o Signore,
Alleluja, mój hymn
fac me hymnum canere
W tej Wieży Pieśni, więzieniu mym

Dajesz mi śpiew, więc śpiewam 
Choć się skończył świat
Życie to śpiew, i śpie-wam wam 
Przenoszę swój głos jak wojnę wśród lat

Wciąż śpiewam, śpiewam ci
Choć pełen dziur ten świat
Noszę dumnie głos swój pełen łat

Wciąż śpiewam, śpiewam ci
Choć mi prawie wiek pękł 
Wnoszę dumnie swój głos pełen łat
Na jedno z najniższych Wieży piętr

A ty - dajesz mi śpiewać, śpiewać mi 
Śpiewać ci... Ich atme Gesang.

 Für dich