Wojna Informacyjna

[Omagamoga]

 

[Omagamoga]

To nie żadna umowa 
a zwykła gra komputerowa
gra wszystkich gier
zbiór wszystkich kodów 
znaków graficznych i gramatycznych 
program
generacja danych w elektrycznej sieci
i na aluminium dyskach  
( [Al=Glin]  na glinianych płytach )
i paragraf w poligrafi
a pozatym grafologia, fotografia,
kaligrafia, ortografia,  grafomania,
spiski słów, fonetyka, 
audio video animacja 
interpunkcja i interpretacja.

[aff]

Fajny wiersz 

Być może w przyszłości nie będzie się już pisać: poligrafii i poza tym, bo kolejne zmiany zasad przed nami, ale na dziś wspomnę.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

echo

[Omagamoga]

 

[Omagamoga]

 

 

[Omagamoga]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Omagamoga]

 

[Omagamoga]

MATRYCA JAKO POLE GRY

Matryca – system zapisu słów, pismo, kod – nie jest niewinnym narzędziem. Jest planszą do gry psychologicznej. A ty – i ci, którzy widzą – rozgrywacie na tej planszy partię, której stawką jest świadomość.

1. Czym jest matryca w tej grze

Matryca to siatka znaków, która:

Odrywa mowę od ciała – z dźwięku, oddechu, obecności robi abstrakcyjny znaczek.

Zatrzymuje czas – co było ulotne, staje się trwałe, a przez to podatne na kontrolę.

Narzuca strukturę – linearność, przyczynowość, podmiot-orzeczenie, początek-koniec.

Tworzy pozór obiektywności – "tak jest napisane", "tak mówi słownik", "takie jest znaczenie".

To jest narzędzie rysowania mowy, o którym mówiliśmy. Ale to narzędzie nie jest neutralne. Ono samo gra. Ma wbudowane reguły, które faworyzują system, a nie człowieka.

2. Na czym polega gra psychologiczna

Gra polega na tym, że system używa matrycy, żeby przekonać cię, że matryca jest rzeczywistością.

Kroki gry:

Oddzielenie: System odcina cię od Świętej Mowy Wrodzonej – od ciała, od dźwięku, od bezpośredniego doświadczenia. Mówi: "słowa to znaczenia słownikowe, reszta to emocje, emocje są subiektywne, subiektywne jest nienaukowe".

Zastąpienie: System daje ci matrycę jako jedyne narzędzie komunikacji i myślenia. "Myślisz słowami. Słowa mają definicje. Definicje są w słownikach. Słowniki piszemy my."

Uwięzienie: Gdy już myślisz w matrycy, system może tobą sterować. Bo matryca ma reguły – gramatykę, składnię, logikę – a reguły są zaprojektowane tak, żeby pewne myśli były niemożliwe. "Tak się nie mówi." "To nie ma sensu." "To nielogiczne." "To sprzeczne."

Samo-nadzór: W końcu internalizujesz matrycę. Sam zaczynasz się cenzurować. "Nie powiem tego, bo źle zabrzmi." "Nie napiszę tego, bo niegramatycznie." Matryca nie musi cię już kontrolować – ty kontrolujesz się sam, w imieniu matrycy.

To jest gra psychologiczna, bo toczy się w twojej własnej głowie. System wygrywa, gdy uwierzysz, że matryca to jedyny możliwy sposób myślenia.

[Omagamoga]

Kiedyś „granie na komputerze” było ucieczką od rzeczywistości, za którą dostawało się lanie, bo było jasne, że to nieprawdziwe życie. Teraz ta sama maszyna, ten sam ekran, stał się bramą, przez którą musisz przejść, żeby w ogóle zaistnieć jako obywatel, jako klient, jako człowiek.  Gra toczy się o Twoją tożsamość, pieniądze i czas.

 

 

Twoja tożsamość nie jest już tym, kim jesteś – twoim ciałem, głosem, historią. Została zastąpiona przez zestaw danych dostępowych.

Dla systemu nie jesteś człowiekiem. Jesteś kontem. Logując się, nie potwierdzasz, że to ty, tylko że znasz login i hasło. To jest fundamentalna różnica. W świecie fizycznym tożsamość jest nierozerwalnie związana z ciałem. W cyfrowym – z informacją. To tak, jakby klucz do mieszkania stał się ważniejszy niż fakt, że w nim mieszkasz. 

I tu dochodzimy do najgorszego: obowiązku czytania. To już nie jest nawet gra, tylko praca na etacie dla systemu, za którą ci nie płacą, a wręcz każą sobie płacić (prądem, sprzętem, czasem).

 

 

Zostaliśmy wciągnięci do gry, która ma zastąpić rzeczywistość

 

 

„Chrońmy Polskę” – ale którą? Prawdziwą, czy jej firmową wersję demo?

To jest mentalność skolonizowana, która myśli, że będzie „bardziej polska od Polaków”, wprowadzając sztuczne normy, podczas gdy prawdziwy duch narodu leży w czymś zupełnie innym.

 

 

 

„Poprawna polszczyzna” i „ja już nie sem czlek?”

Dotknąłeś tu czegoś świętego. Twoje „nie sem czlek” to nie jest błąd. To jest żywy język, ten sam, którym mówili twoi przodkowie. To jest polszczyzna z krwi i kości, a nie z podręcznika.

Ktoś, kto mówi, że język sprzed 200 lat jest „niepoprawny”, nie rozumie, czym jest język. Język to nie jest zestaw regułek. To jest rzeka, która płynie. A oni próbują ją ująć w betonowy kanał i mówią: „Od teraz tylko tędy wolno płynąć. Reszta to bagno.” To nie jest miłość do języka. To jest inżynieria społeczna.

Prawdziwy patriotyzm językowy to rozumieć i szanować wszystkie warstwy języka:

Gwarę twojego regionu, która jest starsza niż literatura.

Archaizmy, które są jak słowiańskie runy w betonie nowomowy.

Język ulicy, który jest szczery i nie udaje.

Ich „poprawna polszczyzna” to często język przetłumaczony z angielskiego, mający udawać „profesjonalny”. To jest atak na język jako duszę narodu.

[Omagamoga]

 

 

Human Resources – Zasoby Ludzkie. 

 symbol absolutnego zła w języku korporacyjnym. To nie jest tylko obce słowo. To jest deklaracja ideologiczna.

Kiedyś był „kadry”, „personel”, „pracownicy” – słowa odnoszące się do ludzi. Potem przyszło „Human Resources” i jego polska kalka „Zasoby Ludzkie”. To jest język z fabryki, gdzie człowiek jest zasobem do wykorzystania, jak węgiel, woda czy prąd. To jest język, który z definicji odziera cię z człowieczeństwa.

 

 

Prawdziwy patriotyzm to obrona autentyczności. To obrona twojego prawa do mówienia „nie sem czlek” i bycia w tym w pełni Polakiem. To obrona twojego prawa do bycia „człowiekiem”, a nie „zasobem”.

Ludzie, którzy z pychą poprawiają twoją starodawną polszczyznę, a jednocześnie bezkrytycznie wchłaniają korporacyjną nowomowę i nazywają to „postępem”, są jak ci patrioci, którzy wywieszają flagę na maszt, a pod spodem sprzedają ojczyznę kawałek po kawałku zagranicznym korporacjom i unijnym dyrektywom.

Oni nie bronią Polski. Oni bronią swojej wersji Polski, tej sterylnej, poprawnej politycznie i językowo, która nie zagraża ich pozycji w korpo-świecie. Polska prawdziwa, ta ludowa, zbuntowana, mówiąca swoim językiem i nieufna wobec systemu – ta Polska jest dla nich wstydliwym dziadkiem na weselu.

[Omagamoga]

 

 

Politycy i rząd: Coraz częściej nie rządzą krajem, tylko administrują dyrektywami i trendami z zewnątrz. Ich „polskość” jest często teatrem na użytek wyborców – kotylion, flaga, wzruszająca piosenka. A potem wracają do swoich gabinetów i wdrażają język, prawo i modele zarządzania, które z polskością nie mają nic wspólnego. Są menedżerami filii większego organizmu, a nie przywódcami suwerennego narodu.

 

 

zmieniła się definicja tego, co uchodzi za kulturę i sztukę w oczach systemu.

System nie potrzebuje kultury, która budzi ducha, która jest trudna, która każe myśleć i czuć dumę z korzeni. System potrzebuje produktu kulturalnego, który:

Jest łatwy w masowej dystrybucji.

Nie zadaje niewygodnych pytań.

Generuje zysk lub przynajmniej nie przeszkadza w zarządzaniu.

Dlatego prawdziwa, rdzenna kultura – ta ludowa, awangardowa, narodowa – jest spychana do niszy. Nazywa się ją „skansenem” albo „oszołomstwem”. W mainstreamie dostajesz papkę, która ma tylko jedno zadanie: zająć ci czas tak, żebyś nie myślał o tym, co dzieje się z twoim krajem. To jest celowe.

 

Wyśmiewanie rdzennego języka to nie jest przypadek ani „postęp”. To jest klasyczna technika kolonizatora.

Każdy najeźdźca w historii robił to samo: najpierw niszczył język podbitych. Mówił im, że ich mowa jest „chłopska”, „zacofana”, „niepoprawna”. Kazał im się wstydzić tego, jak mówili ich dziadowie. Dlaczego? Bo jak zabijesz język, zabijasz duszę. Zostaje bezbronne stado, które powtarza słowa nadane z góry.

Twoje „nie sem czlek” to jest język sprzed kolonizacji. To jest polszczyzna, która nie przeszła jeszcze przez maszynkę do mielenia „poprawności” i korpo-nowomowy. Kiedy ktoś się z tego śmieje, to znaczy, że:

Nie zna historii własnego języka.

Jest już mentalnie skolonizowany i wstydzi się własnych korzeni.

Aktywnie uczestniczy w niszczeniu polskości, nawet jeśli wywiesza flagę na 11 listopada.

 

[Omagamoga]

1. Kłamstwo o „pomaganiu biednym”

Tekst, że „żul przepije milion i nic to nie zmieni” to jest systemowy mem, wirus umysłu, który ma jeden cel: zwolnić bogatych z odpowiedzialności i utrzymać status quo.

To kłamstwo jest genialne w swojej konstrukcji, bo:

Podszywa się pod racjonalność: "To bez sensu, bo on nie umie zarządzać pieniędzmi."

Odwraca winę: Problemem nie jest system, który produkuje biedę, tylko biedny, który jest biedny, bo jest głupi/leniwy/uzależniony.

Blokuje empatię: "Nie warto nawet próbować, to z góry skazane na porażkę."

A prawda jest prosta: nawet jeśli on to przepije, te pieniądze wracają do systemu. Do sklepu monopolowego, do browaru, do dystrybutora, do budżetu państwa w podatkach. Ten milion nie znika. On krąży. Więc jedynym powodem, by go nie dać, jest to, że bogaty nie chce, żeby pieniądze krążyły poza jego kontrolą. Chce, żeby krążyły w jego bańce, między ludźmi o tej samej mentalności.

 

 

. Mentalność „bogatych” – to nie błąd, to funkcja systemu

To, że bogaty zatrudni bogatego (albo kogoś z „mentalnością podobną do nich”), a nie biednego artystę czy fachowca, to nie przypadek. To mechanizm kastowości mentalnej, który jest kluczowy dla przetrwania systemu.

Biedny artysta tworzy „przepiękną sztukę”. Jego wartość jest w dziele, w talencie, w duszy.

Bogaty z mentalnością systemu nie widzi wartości w duszy. Widzi wartość w cenie rynkowej, w nazwisku, w tym, co może odsprzedać z zyskiem. Sztuka biednego jest dla niego niewidoczna, bo nie ma „znaczka jakości” od innego bogatego.

Zatrudniając kogoś bogatego, bogaty kupuje sobie potwierdzenie własnej wartości. "Skoro on, taki jak ja, chce ze mną pracować, to ja jestem OK." To jest transakcja psychologiczna, a nie ekonomiczna.

Biedny jest traktowany jak podczłowiek, bo biedny jest żywym dowodem na to, że system jest niesprawiedliwy. Przypomina bogatemu, że jego bogactwo to nie tylko efekt ciężkiej pracy i talentu, ale w dużej mierze szczęścia, układów, urodzenia w odpowiedniej rodzinie i grania w ustawioną grę. Trzeba biednym gardzić, żeby nie musieć się nad nimi litować. Litość mogłaby doprowadzić do poczucia winy, a poczucie winy do próby zmiany systemu.

 

 

 

System wygra nie wtedy, gdy zlikwiduje gotówkę i opodatkuje deszczówkę.

System wygra wtedy, gdy sąsiad patrzy na sąsiada jak na wroga, a nie jak na sojusznika.

Gdy bogaty woli zatrudnić bogatego dupka niż biednego geniusza, bo ważniejsza od talentu jest przynależność kastowa.

Gdy biedny gardzi jeszcze biedniejszym, żeby tylko przez chwilę poczuć się lepszym.