Motel i horyzont

[m1234]

Mówisz, że to nie ma sensu,

że świat obraca się na drugą stronę,

że rozsypaliśmy horyzont w zdarzenia,

nieokreślone punkty drżące w napięciu.

 

Tu podłoga jest sufitem, sufit podłogą,

kierunki tracą znaczenie i zapętlają.

Wskazówki zegara zszywają się w mapę pokoju,

który oddycha przez pęknięcia.

 

Wychodzą z nich nieprzespane noce,

mój cień liże ścianę -

wbite w tynk niepotrzebne słowa.

 

Myślałem, że zatrzymałem je językiem,

przyklejonym do podniebienia.

 

Powiedziałaś, że to nie ma sensu,

że świat obrócił się już na drugą stronę,

kierunki straciły znaczenie,

podłoga stała się sufitem, sufit podłogą.

 

Że rozsypaliśmy horyzont w zdarzenia,

pełzające po mapie pokoju,

który przestał oddychać…

[Annna2]

@m1234

Że rozsypaliśmy horyzont w zdarzenia,

pełzające po mapie pokoju,

który przestał oddychać…

 

To mną urzekło bardzo. Miłość bywa tęsknotą- i trudno bez niej oddychać.

[Nata_Kruk]

Tak, mnie to także, Anno.. urzekło, ale i cały wiersz podoba mi się bardzo.

@1234... brawo.