Powrót

[infelia]

W świecie -1.0 jest budka telefoniczna za rogiem,
Saturator w parasola cieniu – „malinowy, proszę!”
I pan, co kłębiaste chmury zwija z cukru: „Już się robi!”.
„Lody, lody na patyku!” są Bambino? „Wyszły, nie ma.”

 

Tu loteria jest fantowa – kwiatek, pierścień też się trafi.
I strzelnica jest przyjezdna –„Misia damie pan ustrzeli”
Kataryniarz z małpką na ramieniu i papugą w klatce,
Cuda, cuda przygrywają, z okien grosz się sypie.

 

Cyrk prawdziwy, ten ze słoniem, lwem i małpą,
Jak zajechał, lud się tłoczył, liny chwytał – w górę namiot!
Klaun, orkiestra, niedźwiedź na rowerze, foka z piłką,
Samobójca na trapezie, nawet pchła fikała tresowana.

 

Zimy srogie – śniegu po parapet, mróz jak szczypnął, nie odpuścił,
I Mikołaj też zawitał wieczorową porą z rózgą,
Sadzą upaćkany, z nadpalonym frakiem, brodą...
Szkoda wujka – tyle było poświęcenia.

 

Kto nie lepił był bałwana wielachnego – trąba i fujara.
W drodze z lodowiska na bajorze zakazanym
Z koksownika korzystałem, piąstki sine ogrzewając,
Oranżada w proszku – mniam! – na sucho z rąk znikała.

 

Kino objazdowe – Reksio, Bolek z Lolkiem na zachodzie.
I Godzilla pruła ogniem, Miś Uszatek głupie miny stroił.
W wolnych chwilach, a ich bezlik było aż nad miarę
Bajtle w zośkę, gumę, kapsle i podchody grały hałaśliwie.

 

Cinkciarz w bramie szeptał do przechodnia: „Many, many”,
Czarna Wołga mnie ganiała i zomowiec na rowerze,
Woźny ścierą plecy łoił, dyrektorka z hukiem – tynki pospadały,
„Marsz do kąta, do tysiąca liczyć na głos, cholerniku!”

 

Twarz oblepiona gumą balonową też bywała,
Tak to się dawniej dmuchało, dmuch, dmuch... i pękł!
Z procy – ciach! wróbelka, sąsiadowi w okno, kota w ogon,
Śmigus-dyngus nie psikawką, lecz wiadrami – oj, się lało!

 

„Na wykopki! wolne od nauki, dziatki”– zachęcano,
Skup butelek – fajna sprawa, coś dla wyjadaczy,
I gazety, i tektury na barana się nosiło, na nic, waga oszukana.
Neon „Społem” mruga – i dla kogo, zaraz jest godzina milicyjna?

 

Tak mnie pamięć zwodzi, czy powietrze było też na kartki?
Mydłem szarym matka uszy szorowała, a pumeksem pięty,
A z karbidu się strzelało – kurki nieść się przestawały,
Państwa-miasta – co za burza mózgów! nie tam jakieś „Milionery”.

 

Fotografie wszystkie zżółkły, w albumie zostały wspomnienia...
Co za oknem? ni trzepaka, ni zabawy – co zostało? „Dżesika, obiad!”
Coś kontraltem: „Brajan, oddaj panu koło zapasowe i lusterko!”
Dziś, na stare lata, buty wzuwam – powiem wam: ja tam wracam...

 

[Leszczym]

@infelia Ten tekst jest mega interesujący. Z jednej strony historyczny, wspomnieniowy, refleksyjny młodością, a z drugiej naprawdę nowocześnie napisany, choć bardzo starannie z punktu widzenia interpunkcji. Ale jest w nim coś nowoczesnego w formie, dzisiejszego. Według mnie mega wyszło, bardzo interesujący kontrast.