Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Dzień długi, kolejny.
Bez tytułu, smaku, treści.
Smutny, ciasny, tłoczny 
ode mnie samej.
Wisi jak mgła między ścianami. 
Leżę.
Siedzę.
Nie ruszam w dal.
Czas przemyka bokiem, 
nie pytając, czy go potrzebuję.

Wczoraj?
Jakby było tym samym, co dziś i jutro.
Bez znaczenia czasu, godziny, pory.
Ciężar ciała? 
Bardziej myśli.

-

Zamykam oczy,
w głowie tysiące miejsc, zdarzeń, twarzy.
Jestem wszędzie jednocześnie, 
lecz niespójnie, chaotycznie,
bez porządku zdarzeń, lat i ludzi.

Bywam w miejscach, 
gdzie działy się początki przygód,
gdzie coś się zaczynało lub kończyło.
Przemyślam,
rozmyślam,
wymyślam wersje,
które mogłyby się zdarzyć.
Jeszcze bardziej 
budując korek w głowie.

-

Znam wielu ludzi.
A może ich nie znam?

Twarze obce, choć znajome.
Bliskie, lecz z innych światów.
Nie do mnie,
albo ja nie do nich.
Nie pasuję.
Lub nie chcę pasować? 

Chcę nowych słów.
Spojrzeń.
Dotyku.
Braku lęku.
Ciszy bez chaosu.

Lecz jestem sama,
ze świadomością,
że nawet wśród ludzi
czuję się inna,
obca.

-

A ja?
Szukam.
Lecz nie wiem czego.
Może siebie?

Czasem...
Czasem czuję delikatną woń
w mgle szarej,
przebłysk różu
w płomieniach ognia,
na głębokim morzu.

Śmiech.
Taniec.
Muzykę.
Smak ciepła - 
ciepła bliskich.

Jeszcze chwilę tu pobędę.
Daj mi chwilę.
Poszukam.
Pomyślę.

Edytowane przez Patixson (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • kiedyś myślałem  że zauważysz mnie  a to  to był tylko deszcz  zmoczył  tak  że słów dziś brak    teraz  nie wiem  czy  dobrze chciałem  że się tak  w ciebie ...  zapatrzałem   8.2026 andrew   
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję :) „Smutno-ciepłe” bardzo trafnie to ujmuje. Ten wiersz powstał z tekstu piosenki, który napisałem wcześniej, więc skojarzenie z Januszem Radkiem jest dla mnie tym ciekawsze. Pozdrawiam serdecznie :) Dziękuję :) Trochę smutku w nim zostało, choć nie chciałem, żeby był tylko smutny. Nigdy nie kasuję tego, co piszę — wracaj do niego, kiedy będziesz chciała. Pozdrawiam:)
    • Kto „rano” patrzy w gwiazdy w „południe” idzie wyprostowany „wieczorem” chyli się  
    • @marysia_k @marysia_k Wiersz poruszający głęboki temat wartości życia. Piszesz o radości i szczęściu budowanych na fundamencie mądrości. To mądrość Ksiąg, reguła życia człowiek, który chce budować Dom-Życie na mocnym fundamencie. Efekt naszego trudu nie zależy tylko od nas, ale tylko od nas zależy nasza wolna wola. A skoro tak, to życie jest... pragnieniem miłości, modlitwą o spełnione pięknem życie. Szczęście z reguły jest opłacone dużym trudem, a wyjątki nieliczne i warte święta. Jeśli zaczynasz pisać, to dobry początek doskonalenia słowa, myśli i piękna, budowania mądrego życia. Serdecznie Pozdrawiam :-)
    • Kobieta z klasą. Czas nie niszczy jej wdzięku, lecz sprytnie go chowa, Gdy młodość głośno krzyczy, ona urzeka od nowa. Raz kremem niczym tarczą wygładza swe oblicze, Raz z lustrem się naradza: czym dzisiaj świat zachwyce? To nie jest gładki obraz z błyszczącej gazety, Lecz wersja wyjątkowa dojrzałej kobiety. Ma serum na dzień dobry, maseczkę na wieczory I plan ratunkowy na skóry złe humory. Dziś szpilki zamieniła na miękki dres i kapcie, Bo wygoda jest w cenie — i ma w tym pełne wsparcie! Zasypia przy serialu już po pierwszym odcinku, Mówiąc z wielką dumą: „To mistrzostwo w odpoczynku!”. Mąż milczy przezornie, gdy nocą w półmroku Zieloną maseczkę spotyka krok po kroku. I choć w pasie przybyło centymetrów parę, Ona wciąż rządzi światem — z uśmiechem i czarem! Morał: Młodość jest darem losu, co szybko przemija, Dojrzałość jest zwycięstwem, które siły rozwija. Nie ten jest piękny, kto czas zatrzymać próbuje, Lecz ten, kto mimo czasu nadal siebie szanuje. Tadeusz KOCH.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...