w kłosie

[Gosława]

białosine niebo dziurawi się nad wydłużonymi koronami drzew
za stodołą ulęgałka gubi dzieci
jedno po drugim wypada z bezpiecznych ramion
roztrzaskując głowę
deszcz puścił się kłusem ku ziemi

pod wiatą szeleści tabaka
jędrne niegdyś liście
pod wpływem słońca zżółkły
niebawem otuli je miękka bibuła
równe rzędy śmierdzących falban
przyjmują kropla po kropli

słyszysz jak stuka damfa
tym swoim jednostajnie nieprzerwanym zawodzeniem
oddziela ziarno od plew

skosztuj
rozetrzyj w dłoniach
omieć językiem maleńkie grudki

nie będzie z tego chleba