Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

      Z sięgających nieba sobótkowych ognisk,

Iskry sypią się tysiącami,

Poproszę by sekret mi zdradziły,

Zdobycia mocy czarnoksięskich…

 

Zdradźcie mi zatem skrzące iskiereczki,

Nim zagaśniecie na wieki,

Ten jeden jedyny sekret szczególny,

Jak zostać czarnoksiężnikiem potężnym?

 

- Tej tajemnicy przenigdy nie zdradzimy,

Choćby nie wstać miał świt,

Posiąść bowiem mocy czarnoksięskich,

Godnym tak naprawdę nie jest nikt,

 

Bo choć dają uczucie potęgi,

Kryją za nimi się biesy,

Pod pozorem ziszczania marzeń najskrytszych,

Sączą one jad do ludzkich duszy…

 

Błysk spadającej gwiazdy,

Przeszył nocnego nieba mroki,

Zdradźcie mi zatem świętojańskie robaczki,

Gdzie na Podhalu ukryte są skarby,

 

Czy w skrzących zielenią dolinach,

Strzeżone upływem kolejnych lat,  

Czy w wielkich jaskiń czeluściach,

Z czasem zapomniane przez świat?

 

- Tej tajemnicy przenigdy nie zdradzimy,

By mogli o nich wciąż śnić,

Chłopcy starymi legendami urzeczeni,

Gdy do snu rozmarzeni zmrużą powieki,

 

By rozbudzona senna wyobraźnia,

Gdy mrok okryje już świat,

Odmalowała nocą miejsca ich ukrycia,

Śpiącym młodzieńcom o czystych sercach…

 

Do uszu mych dobiega z oddali,

Górskiego strumyka szum cichy,

Zdradźcie mi zatem szumiące sosny,

Gdzie zbójnicy niegdyś ukryli swe łupy…

 

Czy w skrytkach najwyszukańszych,

Mocą tajemnych zaklęć je zapieczętowali na wieki,

Czy w zaroślach prędko dukaty swe rozsypali,

Co tchu uciekając przed hajdukami?

 

- Tej tajemnicy przenigdy nie zdradzimy,

Bowiem skarbów prawdziwych,

Winieneś poszukać w serca swego głębi,

W najgłębszych uczuć skrytości…

 

Tam bowiem i tylko tam,

Najprawdziwszy ukryty jest skarb,

Jakiego nigdy zamkowa nie strzegła straż,

Jakiego nie widziało oko żadnego zbójnika…

 

- Wiersz zainspirowany utworem ,,V mojej zahradôčke" w wykonaniu zespołu KOLLÁROVCI.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   rozmowa toczona szeptem, gdy wokół huczy orkiestra.   urzekła mnie ta duszna atmosfera, którą  tkasz z taką precyzją ,   najbardziej intryguje tu kursywa - to nie jest zwykły zabieg stylistyczny to szczelina w masce.   podczas gdy "zwykły” druk obsługuje weselny teatr, gesty i toasty, kursywa staje się azylem dla prawdy.   to tam tętni lęk, tam skora chłodnieje a wolnosć zamienia się w lodową rzeźbę . ten zabieg tworzy genialne pęknięcie bo  pozwala nam słyszeć mysli, których Pan Młody nigdy nie pochwyci.     piękny, warsztatowy majstersztyk o tym, jak milczenie może krzyczeć najgłosniej.   Nika.   to jest piękny wiersz.    
    • @Berenika97 przeczytałam z przyjemnością:)
    • @Annna2   Aniu.   zachwyca mnie ta wędrówka przez ażurowe przestrzenie pamięci .   namalowałaś dom, którego nie da się zamknąć w ścianach, bo pulsuje w sercu i kołysance mamy.   dziękuję za to niezwykłe, koronkowe wzruszenie.   mam wrażenie,że to jeden z najpiękniejszych Twoich wierszy.   poetyckie cudeńko.    
    • @Alicja_Wysocka     nie wiem gdzie mieszkasz ale jak obok pojawi się goły facet (może z cyklistówką na tym.....no wiesz)  z dzidą........   tak, to będę ja !!!      
    • @Poet Ka   Poe.   formalnie drugi raz podchodzę do Twojego wiersza tylko tym razem z nieco innej perspektywy.     tym razem  czytam go  jako bardzo świadome odcięcie się od pewnego modelu "prawdy doświadczenia” który w polskiej literaturze został skodyfikowany między innymi przez  model w którym intensywność musi skończyć się rozpadem, a autentycznosć jest    niemal nierozrożnialna od autodestrukcji.   tu ten wektor zostaje odwrócony:l bo  napięcie nie prowadzi do implozji, tylko zostaje utrzymane w ruchu, jakby jego przeznaczeniem nie była kulminacja, lecz trwanie, dlatego bliżej mi tu do pewnej " ontologii bycia w przejściu” niż do narracji granicznego aktu.   most, wiadukt, tunel  to nie są miejsca zdarzenia, tylko struktury pomiędzy, które nie pozwalają się zamknąć w stabilnej (pewnej) formie.   w tym sensie Twój tekst myśli przestrzenią !!!   nie jako tłem, ale  sposobem istnienia. 'formatowanie wieczności” brzmi tu jak trafna ironia wobec wszelkich projektów domknięcia , zarówno tych wielkich historycznych, jak i tych prywatnych literackich.   mógłbym powiedzieć (ryzykując pewne uproszczenie) że to ruch bliższy temu, co  nazywałby nieustannym byciem w drodze, niż temu, co próbuje ustanowić trwałą forme  sensu. najciekawsze jest jednak to, że Twój wiersz nie tyle neguje intensywnosc, ile odmawia jej finału.   "pryszczaci” nie są tu już figurą niedojrzałości  tylko stanem bycia, które nie chce zostać zamknięte ani w estetyce buntu, ani w estetyce spełnienia .   i może właśnie dlatego ten tekst działa !!!   bo w miejscu, w którym literatura często wybiera albo eksplozję, albo formę, on wybiera trzecią możliwość tzn. ruch, który nie daje się zatrzymać bez utraty   własnej prawdy.     napisałem to troche ryzykownie......ale wiesz Poe, że prawdziwie:)           @Annna2   ja też Steda uwielbiam!!!    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...