Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pole na którym uschły róże

Adam Zębala
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Zębala

Adam Zębala

Opublikowano
Opublikowano

Milion białych róż

rozsianych na polu

które sięga chmur.

 

Milion czerwonych róż

posadzonych na wzgórzu

prowadzącym do celu.

 

Nie kończące się pole kwiatów

które przemierzam

i w którym tonę.

 

Grupa ludzi idąc na wzgórze

utonęła w oceanie

białych i czerwonych róż.

 

Postawiony pośrodku pola

pomnik róży pomalowałem 

białym i czerwonym kolorem. 

 

Ofiaruję Tobie serce 

w kształcie róży pomalujemy 

je pięknymi barwami.

 

Nad stawem z wodą

kwitną róże ich płatki

roznoszą ptaki po całej okolicy.

 

Żnący  kwiaty wycinają 

zostawią tylko kilka.

Poczekam aż zakwitną ponownie.

 

Nad morzem pośród piachu

posadziłem róże,

żadna z nich nie zakwitła.

 

Żółte pole nad wodę

na którym uschły róże 

przemierzam samotnie bosymi stopami. 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aniat.
      Pragnienie

      Przez aniat. · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuję za uważne odczytanie i interpretację. Dla mnie to pragnienie ma bardziej konkretny, jednolity sens, ale cieszę się, że wiersz otwiera różne odczytania. Pozdrawiam ciepło.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      widmo online

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Trafnie diagnozujesz, dlaczego tak łatwo wchodzimy w relacje online - w sieci możemy wykreować się na kogoś lepszego, bardziej błyskotliwego, unikając „brudu” fizjologii, nieśmiałości czy codziennej rutyny. Ale ta czystość jest sterylnością laboratorium, w którym uczucie nie ma jak naprawdę oddychać.   Koniec relacji w sieci to „błąd systemu, cichy , powtarzalny, nie do naprawy” - kogoś się po prostu usuwa, blokuje, wymazuje z pamięci podręcznej. Ta techniczna chłodność sprawia, że ból jest paradoksalnie trudniejszy do przeżycia, bo zostaje sprowadzony do poziomu niedziałającej aplikacji. Obraz mężczyzny, który wchodzi na profil tylko po to, by „dotknąć martwego piksela , który kiedyś był jej okiem”, jest genialną definicją współczesnej żałoby. Masz rację - zostaje martwy profil, okno czatu, które „nigdy się nie zaświeci”. To nowa forma tortury - widzieć czyjąś aktywność, „mruganie routera”, mając świadomość, że dla tej osoby już nie istniejemy. Technologia nie leczy samotności - pozwala nam udawać, że żyjemy. To wiersz o tym, że w świecie pełnym powiadomień, najgłośniejsza i najbardziej przerażająca jest cisza w miejscu, gdzie kiedyś był drugi człowiek.   Świetny tekst!
    • Migrena
      widmo online

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Nata_Kruk   my się Nata różnimy:)   Ty kochasz formy krótkie a ja rozwlekłe.   nie chcę się tutaj negatywnie poisywać ale mógłbym wkleić szkic mojego wiersza.   haiku.   tylko Ty byś się zdenerwowała a ja ośmieszył.     jak zwykle biorę sobie Twoje słowa do serca:)   dziękuję:)      
    • violetta
      jądro żalu

      Przez violetta · Opublikowano

      @bazyl_prost to cudownie, bo myślałam, że mnie nie lubisz:)
    • Nata_Kruk
      W punkt

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      @Radosław... można, na pewno.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...