@viola arvensis
Wioluś.
swoimi słowami sycisz moja duszę po brzegi.
bardzo dziękuję.
miło słyszeć takie slowa od Poetki z poetyckim dorobkiem.
milo słyszeć takiemu wierszoklecie jak ja.
dziękuję :)
@Gosława
Przejmujący obraz wiejskiego życia, które zaczyna się od tańca, a kończy tragedią. Kontrast między pojaśnieniem w stodole a finałową pętlą jest druzgocący. Walczyk staje się metaforą monotonii - wirowanie w miejscu, bez wyjścia. Pokazujesz ciężar codzienności - marzenia grzęzną w marazmie, a rozpacz staje się nieuchronna. Finałowe "zabierze precz smutki" brzmi jak gorzka ironia - albo jak rozpaczliwa nadzieja, że śmierć przyniesie ulgę.
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się