Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** (jaki jest teraz człowiek)

Wochen
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Wochen

Wochen

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

jaki jest współczesny człowiek

czy plącze się w kolorach tęczy

chociaż dawno nie padał deszcz

jaki jest teraz człowiek

który kładzie czerwone dłonie

pręży się jak orzeł na kotwicy

ciasno nam w tym pokoju

do którego prowadzi szeroka ulica

 

jaki jest teraz przechodzień

czy lekko podnosi z ziemi brukowane słowa

odrywa grymas od twarzy

rzuca się w ramiona dębu

może szuka bursztynowej komnaty

nad brzegiem morza chowa sie w cieniu

skrzydeł czarnego anioła

 

jaki jest teraz człowiek w lustrze

w kałuży na tafli jeziora

inny jest niech taki zostanie

 

 

 

 

 

Edytowane przez Wochen (wyświetl historię edycji)
8
  • Wochen zmienił(a) tytuł na *** (jaki jest teraz człowiek)
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Tak.

 Wymownie obrazuje uwikłanie człowieka, przytłoczonego wszystkimi rodzajami nadmiaru, zagubionego wobec imperatywów, którymi zalewa go rzeczywistość. W rezultacie sam nie wie, kim jest i nie potrafi się nie tyle określić, co zaakceptować i konstruktywnie wkomponować w hałaśliwy, rozdygotany świat. A to często prowadzi do popadania w szereg skrajności.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Precyzyjna, wielostronna puenta.

Dagna

Dagna

Opublikowano
Opublikowano

Ciekawie pokazana nieuchronność przemian kulturowych i poszukiwanie tożsamości w szerokiej ofercie prądów myślowych i trendów ideologicznych. 
Dialektycznie  zestawiłeś zagubienie jednostki rosnące wprost proporcjonalnie do nieograniczonych możliwości przemieszczania się : szeroka ulica - czyli okno na świat/ ewtl. internet - a po drugiej stronie gorączkowa  próba syntezy różnych wpływów, często sprzecznych, byle odpowiedzieć sobie kim się jest?

Ale są też próby konformizmu ( czerwone dłonie - to np.  nierozliczona komunistyczna przeszłość, a teraz pod zmianą sztandarów wypinanie piersi pod symbolami Polski Walczącej), są mody ekologiczne i powrót do pogańskich kultów natury, są ci, którzy w szukają wyrytych w kamieniu Prawd i pewników…

W puencie Autor sam sobie przeczy, bo udowadaniając w tekście działanie Ducha Czasów - wie, że nic nie zostanie niezmienne; a może… jednak sam próbuje siebie przekonać do tej jedynej zasady rzeczy, jaką jest panta rhei ?

 

 

pozdr.

1
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

współczesny człowiek ponoć myślący

sam chyba nie wie jaki jest

czy się zagubił w życia błyskotkach

sam nie wie w czym zatracił się

 

jeśli używa szarych komórek

zaraz odcedzi dobro od zła

zestawi fakty uporządkuje

i wie po jakiej stronie dziś trwać

 

a może ludziom jest tak wygonie

gdy mają żarcie oraz gdzie spać

wiec po co burzyć i larum podnieść

łatwiej powiedzieć o kur.. mać

 

pozdrawiam

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Zapiski Pawła, rok 1872

      Przez andrew · Opublikowano

      @Janekq Jestem, aby rozumieć.  Gdy nie rozumię także jestem... , a może nie.   Pozdrawiam 
    • Stukacz
      Bez skarg

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:     Zmierzch – słońce zgasło jak wargi Suche, głodne, dalekie Dziś patrzę i bez skargi Nadzieje w ból rzucam wszelkie   Młode wargi w smutek splecione I cierpienie – bo bez wody Bez pocałunku żadnego – one Te warg i pragnień ich korowody   Tak niewiele – co się wtedy stało? Teraz otchłań pustki i dech suszy Czy to dobrze? Czy tak być musiało? Odpowiedź chyba w środku duszy   Pamiętam oczy, głos Twój Lecz zapominam to istotne I słucham jak oddech mój Wsysa powietrze jak ja samotne   I modlę się o jedną chwilę O dotknięcie pocałunkiem warg Modlę się – więcej niż tylko tyle Ze złudzeniem, bez skarg   Niedolą zagubiony swoją Śpiew z ust, w świat, na wiatry Rzucam, a słowa dwoją się i troją I co z tego? To nie Ty   I w żałobie ten śpiew jak rozpacz Jak ból, który jest, a nikt nie widzi Choć raz na usta moje popatrz Może coś się zmieni – odwidzi   I powstanę z śmierci, z mroku Ten jeden raz – spójrz tylko I w oczy spójrz, i w błysk co mam w oku Koniec, kres, miłość – chyba wszystko   Tamte chwile, cień tamtych dni Co się stało i było wtedy? Teraz roję i więcej mi się śni Nawet marzę – niekiedy   I modlę się o jedną chwilę O dotknięcie pocałunkiem warg Modlę się – więcej niż tylko tyle Ze złudzeniem, bez skarg                    
    • andrew
      katedra ze szkła i koloru

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka ... wczoraj dziś jutro  żyje  gdy jest i gdy minie    widzieć kolory  rodzący się listek  na szarej gałęzi  zobaczyć  człowieka obok  to dar    biegniemy jak ślepcy  patrząc daleko  zbyt daleko    niepotrzebnie    życie jest w nas  w uśmiechu  podaniu dłoni  w biedronce  szykującej się do lotu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • andrew
      A ja tęsknię…

      Przez andrew · Opublikowano

      @.KOBIETA. ... lada chwila spadnie deszcz zroszone usta będą lśnić   w duszy  wzejdzie słońce  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia   
    • Poezja to życie
      To tylko parę słów

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Parę słów  Na pożegnanie    Czy to ty? Czy to ja?   Czy prawda  Ubrana w słowa    Która nigdy  Nie zaświeci    Żadnym blaskiem    Ani w dzień Ani w nocy 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...