Historia edycji

Moje mury we mnie twarde struktury ceglane piętra z niepokojami wnęka moje ścięgna druty kolczastego więzienia pochylona wieża   moje za murami kwiaty rosną w bez cieniach pozostają mgliste przeciągi   na strychu suche pranie codzienności   na głowę spadła mi cegła

kim jesteśmy? pojawia się pierwsze pytanie po co jesteśmy? to jego logiczny następca     jesteśmy zwitkiem świadomości szeregiem połączeń między neuronami nerwowo wysyłającymi sobie projekcje nas samych   jesteśmy po to by przeżyć a po drodze wydalać, oddychać, rosnąć i ostatecznie przedłużyć gatunek     tylko tyle? to oczywiste pytanie co z sensem życia? nadzieja opuszcza twe oczy i spływa policzkiem     z punktu widzenia wszechświata, galaktyk, planety, twych wrogów i ciebie samego pytanie o sens jest nieistotne   bo nawet jeśli zmienisz siebie nie zmienisz swoich wrogów   a jeśli ci się uda nie wpłyniesz na los świata   a gdybyś tego dokonał w skali galaktyk nie ma to znaczenia     a niechbyś nawet wszechświat cały, jak kosmiczny mocarz, poruszył w posadach to i tak ślad po tobie zaniknie gdy znów następnym razem wszystko Wielce Wybuchnie i cyrk stworzenia zacznie tresować swoje pchły na nowo

@Poet Ka... :) dobre.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... oj tam.. :) do Ciebie także.

Nawet w awatarze.. "moja" Kasjopeja"... :)