Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ONA wśród słoneczników

andrew
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

gdyby wcześniej ją zobaczył

dzieło byłoby...

 

często w myślach 

widzi swoje obrazy 

coś by zmienił 

z czegoś zrezygnował 

a ten ze słonecznikami 

byłby całkiem inny 

 

ich piękno i... 

wazon to trumna 

po co zrywać 

mogły dłużej żyć 

 

widzi... jak ONA idzie 

łąką pełną słoneczników 

sukienka 

mieni się w słońcu

płynie w morzu przyrody 

przygląda się jej 

błękitem oczu 

sięgającym jego duszy 

zawładnęła nim

pochłonęła nie tyko myśli 

 

gdyby... 

czy szukałby siebie samotnie 

obrazy miałyby więcej... życia 

 

5.2024 andrew

van Gogh...

Edytowane przez andrew (wyświetl historię edycji)
2
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Obraz, pomysł jest dobry, tylko po co lejesz tyle wody? To było dobre przy pisaniu wypracowań szkolnych, w wierszu jak się wszystko rozwodni, rozmyje, to już nie ma żadnego smaku.

andrew

andrew

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Naram-sin @Naram-sin

Skrócona wersja 

 

GDYBY

gdyby
znał zapach kobiety
nie przeszkadzałoby
mu ucho

słoneczniki
nie rosną w wazonie

ONA
by się w nich kąpała
na łące pełnej słońca
wypełniając jego myśli
błękitem spojrzenia

 

Dziękuję za komentarz 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

@Jacek_Suchowicz

Dziękuję za odwiedziny 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego wieczoru 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      "Cień ideału"

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • Proszalny
      Anatomia

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Toyer
      Ocean duszy

      Przez Toyer · Opublikowano

      Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • aniat.
      Kwiecień, co plecie.

      Przez aniat. · Opublikowano

      Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
    • lena2_
      ubywanie

      Przez lena2_ · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo trafnie skomentowałaś, to wiersz o mojej mamie. Dziękuję Bereniko:):) @Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo:):) pozdrawiam:):)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...