Wiem, kim jesteś

[Antanamir]

Nie mówiłaś nic — a wiedziałem.
Nie spojrzałaś — a widziałem Cię wszędzie.
Twoja obecność była jak dym —
zwiewna,
ale niemożliwa do pominięcia.

 

Byłaś zagadką zamkniętą w dłoni,
która nie chciała być rozwiązana,
a jednak każdą nocą
czytałem Cię między oddechami snu.

 

Znam Cię.
Nie jak świat zna imię,
ale jak pustynia zna swój wiatr —
cichy,
a niosący życie.

 

Znam Twoje westchnienia,
których nie wypowiedziałaś,
Twoje gesty, których nie wykonałaś,
i to, jak bardzo pragnęłaś,
by ktoś wiedział —
choć nie zapytałaś.

 

Wiem, że się ukrywasz,
lecz Twoje sekrety są we mnie —
nie ukradzione, nie zdobyte,
ale ofiarowane
w bezsłownej modlitwie spojrzenia.

 

I choćbyś się rozpadła na światło
i stała jedynie drżeniem przestrzeni,
będę pamiętał
każdy Twój cień,
każdą Twoją nieopowiedzianą opowieść,
bo jesteś moją prawdą
w świecie pełnym iluzji.

 

A jeśli znikniesz?
Nie, nie znikniesz.
Bo jestem Twoim „Innym”.
Twoim odbiciem,
Twoim echem,
Twoim
domem.