Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zysk i strata

Poezja to życie
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mitylene

Mitylene

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Poezja to życie ciekawy jest w tym wierszu motyw odliczania. Buduje w wersach pewnie rodzaj napięcia. Sprowadzanie relacji do snu podkreśla jej ulotność i pogodzenie się z jej końcem. Wszak ze snu w końcu trzeba się wybudzić...Ciekawy wiersz. Podoba mi się jego forma, w postaci nieregularnych wersów.( przygotowujących do wybudzenia z tego snu wlaśnie) Nie wiem, czy takie było zamierzenie autora, ale w taki właśnie sposób ten wiersz do mnie " przemawia". Pozdrawiam. 

Edytowane przez Mitylene (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      zaułek

      Przez Migrena · Opublikowano

      miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • M_arianne
      Akta gagatka

      Przez M_arianne · Opublikowano

      Ma - wiadomo, da i wam.    
    • M_arianne
      Zebra

      Przez M_arianne · Opublikowano

      A kres jaj, serka.    
    • M_arianne
      Gilu, kulig.

      Przez M_arianne · Opublikowano

      O gilu, ligo.    
    • M_arianne
      O, dla szaraka raz - saldo.

      Przez M_arianne · Opublikowano

      Ma to cały szarak: kara - zsyła - co tam.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...