Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ptaki na niebie

andrew
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano

patrzę w dal 

dam coś więcej z siebie 

zanim skruszeją pomniki 

spojrzenia będą się 

mijały bezowocnie 

 

podaruję uśmiech 

może nawet coś powiem 

zrobię dobrą minę 

 

witryny sklepów niemo 

zapraszają do środka 

samochody malują obrazy 

abstrakcje ze snu 

 

bez wizji idę chodnikiem 

czas próbuje czarować 

biegnie szybszym rytmem 

nie gonię go 

czekam idąc spokojnie 

może dziś .. . 

 

11.2024 andrew 

 

6
Mitylene

Mitylene

Opublikowano
Opublikowano

@andrew spacer po mieście przedstawiony w wierszu jest punktem wyjścia rozważań o przemijaniu. Ciekawie i metaforcznie ukazana obserwacja otoczenia. Podoba mi się motyw witryn zapraszających do środka i personifikacja czasu, który potrafi czarować. Niestety ten czas "biegnie" nieubłaganie i chociaż próbujemy zatrzymać go na chwilę, tą obserwacją właśnie. Czy można dogonić czas? Interesujące pytanie. Czy kiedykolwiek odnajdziemy na nie odpowiedź? Wiersz super. Pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Radosław
      My

      Przez Radosław · Opublikowano

      przed przejściem na ty przystanęliśmy przy swoim ja               
    • Pisarzowiczka
      Hymn człowieczy

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      Och, jak pięknie, jak wspaniale uczestniczyć w ludzkim szale! Szala, ta ze złym uczynkiem, z wolna spada, my zaś z winkiem uwielbiamy (aż mam ciarki) wciąż opróżniać nasze barki! Winko? Jasne. Wina? Skądże! Upijamy się, lecz mądrze, choć mądrością nie grzeszymy. Instynkt chroni nas od winy. Grzechy nasze zgoła inne: czasem rzadkie, czasem płynne. Płynnie oceniamy ludzi, rzadko zaś w nas żal ktoś wzbudzi. Z nas są przecież sprytne głowy. Mózg nam działa do połowy. Drugą z połów, wiecie sami, zatruwamy tabletkami. Ból się kryje, smutek znika, w tle mordercza gra muzyka. Ale wszystko bardzo skrycie, uwielbiamy mianowicie skrywać nasze złe skłonności pod postacią jawnej złości. Choć kochamy zabijanie (czasu, gdy czas na czekanie albo siebie, świetna sprawa), to niesłuszna jest obawa, że chwycimy wszyscy pałkę  i się wybijemy całkiem. Jeśli już, to może Ziemię zniszczy nasze ludzkie plemię, gdyż jesteśmy dość nieziemscy, by wyjść z tego jak zwycięzcy. Świat posunął się do przodu. My też nie zwalniamy chodu. Chód przemienia się w wyścigi o złapanie wyższej ligi. Kto na mecie pierwszy stanie, ten wygrywa umieranie, lecz w niewiedzy i uśmiechu, które schwycą go w bezdechu.
    • Deonix_
      Radosna twórczość

      Przez Deonix_ · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. Dziękuję :))
    • Jacek_Suchowicz
      Porcelanowy związek

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      przeczytałem i jestem na nie wiele rzeczy brakuje ale nie pora na wykład  może kiedyś w wierszu zamknę ale forma owszem jest pomysł;)
    • Jacek_Suchowicz
      Zima

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Radosław a tylko walet stał i się śmiał wiedział kto kim jest naprawdę poszedł do wpatrzonych w niego blotek :)))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...