Zgłoś

Była podobna do zimowego światła - jasna, chłodna i nieuchwytna. Zbyt krucha na walkę, a jednak wracała stamtąd, gdzie po innych przepadał ślad.   Kryształy i salony zamieniła na proch i ciszę przed akcją. Nie miała jednej twarzy, tasowała imionami jak maskami na balu cieni.   Fikcję splatała tak misternie, że każde kłamstwo miało adres i datę. Spływała z nieba na jedwabnym skrzydle niczym iskra, której nie dostrzegał mrok.   Mężczyźni widzieli w niej trofeum, wrogowie - zaledwie kobietę, nieliczni - dostrzegali w spojrzeniu stal.   Nie pokonał jej strach, nie powstrzymały granice. Odeszła, gdy opadł dym. Ślepa zazdrość, trywialne ostrze - to pokój okazał się śmiertelny.

@Na liniach czasu dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Leszczym @piąteprzezdziesiąte   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Charismafilos „Czas to najlepszy nauczyciel, tyle że zabija wszystkich swoich uczniów.” Hector Berlioz Dziękuję za komentarz, pozdrawiam. 

@piąteprzezdziesiąte @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)