Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Calineczka

wierszyki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
wierszyki

wierszyki

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

Pracownik utrzymania czystości —

kobieta z identyfikatorem

w teatrze, w którym siedzą księgowe,

pracują wieczorami aktorki —

 

nie samej hołduje przyjemności,

bez mała — utrzymując przy tuzach.

Schyla się, czy też czysto przedłuża,

odmiecie nawet najlichszy kącik —

 

ziarenka wyzbiera po Kopciuszkach,

przewietrzy, gdy wyfrunie jaskółcza,

po dziecku pomilczy a popłacze,

gdy gumę odlepia zza zagłówka.

 

 

 

 

 

Edytowane przez aff
K (wyświetl historię edycji)
10
andreas

andreas

Opublikowano
Opublikowano

Z aktorami to trzeba ostrożnie...

 

Brawa na stojąco?

 

choć bez talentu aktor z Alaski

potrafił wkraść się w cud-woźnej łaski

po spektaklach ją na scenie

kładł i miewał powodzenie

dziś na stojąco chce mieć oklaski

 

Ambiwalentny stan aktora

 

ambitny aktor spod Barcelony

bierze nie role ale ogony

gdy mu dali grać Mefista

rzecz się stała oczywista

był wprost diabelnie rozanielony

 

Pozdrawiam.

1
wierszyki

wierszyki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zespół Williamsa ;-)

U nas jest taka szkoła, ładnie nazywa się Elfik, to szkoła dla dzieci nieco bardziej wymagających wielorakiego dodatkowego wsparcia.

 

;-)

 

 

 

Dziękuję Czarek.

 

Fajne.

 

Dziś panie woźne są często bardzo pięknymi kobietami.

Dwa lata temu pracowałam z pewnego rodzaju woźną, która była byłą jakąś-tam wicemiss tutejszego konkursu.

Po prostu chciała wreszcie "normalnie" pracować.

Pzdr :-)

 

O, dziękuję @Laura Alszer :-)

 

Pozdrawiam serdecznie, dziękuję za serduszka @Łukasz Jasiński @andreas @Czarek Płatak :-)

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      W sieci

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Wszystko da się sprowadzić do znanego powiedzenia:   "Kozak w necie, *** w świecie".   I chyba też takie przekonanie jak to opisane w wierszu, jest dobrym paliwem dla rozmaitych narcystycznych trollo-heiterów, bo internet to idealne miejsce dla tworzenie iluzji i "sprawianie wrażenia".  
    • vioara stelelor
      Gdzie rdzewieją miecze: 52. Droga przez morze

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Pięknie.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Dla mnie ten fragment jest kluczowy, bo postawione pytanie podważa sens wszelkiego rodzaju podbojów - od dosłownie pojmowanej ekspansji terytorialnej, po walkę z samą naturą tylko po to, aby udowodnić wyższość człowieka nad nią. W każdej dziedzinie, w każdej przestrzeni, w każdej rzeczywistości - ludzie chcą być zdobywcami, naznaczyć miejsce własną chwałą (jednostkową lub zbiorową). A fale pytają - po co? No właśnie.
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 52. Droga przez morze

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      52. Droga przez morze (narrator: hypaspista) 1. Zaczęło się od snu — król chce, byśmy deptali po wodzie. 2. „Zbudujcie ląd” — prościej nie można powiedzieć szaleństwa. 3. Dno bez końca. Sypiemy gruz w paszczę, co nie zna sytości. 4. Niektórzy mówią, że walczymy z Posejdonem. Niech i tak będzie. 5. Tyr patrzy z góry. Ich śmiech ma ostry grot i zapach gorącej smoły. 6. W nocy słyszę fale — nie biją, tylko pytają „po co?”. 7. Rano wynosimy ciała — morze chce zapłaty, więc płacimy. 8. A jednak idzie naprzód. Każdy cal tej drogi to zaciskana pięść.   cdn.
    • orkan11
      W sieci

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Uzewnętrzniam się na zewnątrz, w środku pustkę mam. Chcę, by to o mnie wiedziano, czego nie wiem sam. Tworzę wizję kogoś, kto istnieć nie ma prawa. Udoskonalam siebie – twórcza to zabawa.   Jestem przystojny, mądry, mam ciało Achilla. Tu w szczęściu i radości mija każda chwila. Wirtualna rzeczywistość dodaje mi wiary, Tu mogę być wreszcie nad wyraz doskonały.   Co dzień wpadam bezmyślnie w otchłań szczelnej sieci, Zatracam się w tym świecie jak w zabawie dzieci. Wciąż szukam aprobaty, dowodów uznania, Poklasku i szacunku, i adorowania.   Na jawie pewność siebie nie jest już taka pewna, Umysł nie bywa tak bystry a mowa wylewna, Mięśnie nie tak sprężyste, głos nie tak ponętny, Włos nieco siwiejący a brzuch lekko wzdęty.  
    • Waldemar_Talar_Talar
      O czytaniu

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - całe młodzieńczy czas poświęciłem na czytanie książek - wiadomo to były inne czasy - dziś też jeżeli czas pozwala czytam - bo czytanie to fajnanprzygoda fajna podróż bez wychodzenia z domu - zaciekawił mnie twój wiersz -                                                                                                        Pzdr.serdecznie.                       

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...