Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Autodestrukcja

degatoja
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

degatoja

degatoja

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

W miejscu, gdzie strach bywa odwieczny,

słychać znów płacz — bynajmniej nie wierzby.

Tak wielu z nas zboczyło ze ścieżki...

Skąd to zwątpienie?

Za mało imersji?

 

Pływam tak dobrze, bo nie raz tonąłem,

choć czasem wspomnienia palą mnie jak ogień.

To nigdy nie było tak proste —

nigdy nie było proste.

 

Styl Werterowskiego buntu,

a może toksyczna miłość do ciszy?

Stałem się duchem jesieni,

bo kocham to,

co tak bardzo mnie niszczy.

Edytowane przez degatoja (wyświetl historię edycji)
5
Marcin Szkodziński

Marcin Szkodziński

Opublikowano
Opublikowano

@degatoja Dla mnie ładne od strony egzystencjalnej, ładny zabieg z wierzbami. Trochę zgubiony rytm miejscami przez zmianę liczby sylab, ostatnia strofa szczególnie swoją długością to uwidacznia. A przecież wystarczyłoby napisać "bunt Werterowski", nie byłoby aż tak czuć tej wytraconej prędkości. Przez to brzmi to dla mnie jak tekst rapowy, gdzie taka forma występuje często, nie wiem, czy celowo, czy przez brak dbałości autora. 

moina

moina

Opublikowano
Opublikowano

@degatoja

 

Słowa mają tą moc sprawczą iż przynoszą ulgę dają ukojenie emocjom - uczuciom które czasem są nadprzyrodzoną przerośniętą materią w zbyt małym sercu....no nie pomieści choćby chciało 
...." Jestem z pokolenia które czuje za dużo"...
Na pytanie jak przekuć wewnętrzną destrukcję w kontrolę nad - za dużo za mocno ...
Odpowiedz zna ten który to "poskładał"
Słowa są hasłem do walki ale walką samą w sobie jeszcze nie są ..
Są punktem zero - początkiem ..
Pisze Pan w ich języku z ich emocjami dla nich ta "mowa wiązana"
 jest ...punktem zero. 

Ps. Wiem że będzie Pan wiedział ...czemu ten "kawałek"

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Sójki

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Ale haibun jest idealną formą literacką- łączy prozę i haiku.  :)   Cieszę się, że wiem więcej:) 
    • Proszalny
      Sójki

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Berenika97   Ha, ha, hai-bum :)  Tymczasem mam głupawkę i napisałem poemat haiku. 
    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Bardzo słusznie!  Też tak uważam. :)  @iwonaroma @Leszek Piotr Laskowski      Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam! :)
    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 3 (ostatnia)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Nika usłyszała odsuwanie krzeseł. Tata wychodził. Szybko otarła łzę, która spłynęła jej po policzku. Nie chciała, żeby widział, że płacze. Nie mogła dać satysfakcji tym kobietom.      Drzwi otworzyły się szeroko. Tata wyszedł pierwszy - jego twarz ściągnięta gniewem i troską. Gdy zobaczył Nikę, spojrzenie złagodniało. Zrozumiał od razu, że słyszała wszystko.       Tuż za nim na progu stanęła pani Halina. Zatrzymała się, poprawiając okulary - zadowolona z siebie, pewna, że właśnie ustawiła do pionu ambitnego rodzica i jego krnąbrne dziecko.       Nika wstała. Spojrzała prosto w oczy psycholożki - w te zimne, oceniające oczy znad szkieł. Jej gniew i poczucie niesprawiedliwości oraz cała jej dziecięca mądrość skumulowały się w jednej myśli, która wyszła z ust głośno i wyraźnie, z absolutnym przekonaniem. - Ale pani jest niemądra!       To nie był krzyk histerii. To było stwierdzenie faktu. Tak jakby powiedziała: niebo jest niebieskie.       Pani Halina zamarła. Jej twarz pokryły czerwone plamy. Otworzyła usta, lecz przez chwilę nie mogła wydobyć głosu. W poradni, gdzie dzieci zazwyczaj kuliły się ze strachu, nikt nigdy nie odważył się na taką bezczelność.      - No widzi pan! - wykrzyknęła w końcu, zwracając się do ojca histerycznym, drżącym głosem. - No widzi pan! A nie mówiłam? Totalny brak szacunku, brak hamulców, zerowa dojrzałość emocjonalna! Ona absolutnie nie nadaje się do szkoły!       Tata Niki zatrzymał się. Spojrzał na rozedrganą, czerwoną z gniewu psycholożkę, która przed chwilą prawiła mu kazania o panowaniu nad emocjami. Potem spojrzał w dół - na swoją sześcioletnią córkę. Nika stała wyprostowana i spokojna, z dumnie uniesioną głową, trzymając swoją książkę. Uśmiechnął się - szeroko i szczerze. Objął dziecko ramieniem.      - Wie pani co? - powiedział do psycholożki, patrząc jej prosto w twarz. - Tym razem… tym razem w stu procentach zgadzam się z moją córką.        Pani Halina zaniemówiła po raz drugi. Tata i Nika odwrócili się i ruszyli długim, niebieskim korytarzem w stronę wyjścia. Ich kroki dudniły miarowo na linoleum, zostawiając za sobą zaduch gabinetu i system, który ich nie rozumiał.        Gdy pchnęli ciężkie drzwi i wyszli na zewnątrz, uderzyło w nich świeże, wrześniowe powietrze i słońce. Nika czuła, jak serce rośnie, jak wypełnia się gigantyczną, rozsadzającą piersi radością. Nie obchodziła jej negatywna opinia. Nie obchodził jej rygor szkolny. Najważniejsze było to, że tata stanął po jej stronie. Że ją zrozumiał. Że uznał jej rację.   W tym momencie, trzymając baśnie pod pachą i dłoń taty w swojej dłoni, Nika była najszczęśliwszą osobą na całym świecie.
    • Berenika97
      NIE SŁUCHAM

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @LessLove   Bo to był polski szlachcic Choć los go chłoszcze i srogo kąsa, On dumnie pod nosem podkręca wąsa. Woli swe guzy i siniaków mrowie, Niż by miał „proszę” ułożyć w swej głowie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...