Urzeki

[Florian Konrad]

urwanie duszy z tobą! i bardzo dobrze.
co zbyt grzecznie, to niezdrowo
– splatam rym ze zdjęć, włosów, łagodnych myśli.

wiedziemy się za rączki. diabeł w szalenie
kolorowym płaszczu, który śnił mi się wirujący
piruety na kominie domu, nie chciał
robić za przewodnika.

idziemy do krain małych i niesakralnych, pięknych, bo
rzeczywistych. tu kończy się wszelaki mit, legenda
zwija się z gorąca, słowa sonetu ścierają na popiół.

tu każdy błąd jest na korzyść, pomyłka skutkuje
superatą. tutaj da się kupić złoto w cenie rdzy,
zamiast zamówionej blachy kurier przywozi platynę.

w tych stronach otrzymuje się z naddatkiem
i w koronkach, ze wstążką i w ozdobnym papierze.

jeśli występuje tu dzikość
– jest jak nakładanie makijażu na meble,
jeśli zdrada – to jest nią wyrzeknięcie się błędnych
przekonań. tu nie ma fałszu.

jest lakierowanie zabawek. w okopach.
strach? jakiś się znajdzie. ale dziecięcy i retro:
przed  zbyt wczesnym powrotem dorosłych, zanim
zdążyło się obejrzeć do końca na wideo
naprawdę niegrzeczny film.