Wróciłem do domu, Mamo

[Arsis]

Opływa mnie woda. Krajobraz pełen niedomówień. Moje stopy. Fala za falą. Piana…

Sól wsącza się przez nozdrza, źrenice... Gryzie mózg.

Widziałem dookolnie. We śnie albo na jawie. Widziałem z bardzo wysoka.

 

Jakiś tartak w dole. Deski. Garaż.

Tam w dole czaiła się cisza,

choć słońce padało jasno i ostro.

Padało strumieniami. Przesączało się przez liście dębów, kasztanów.

 

Japońskie słowo Komorebi, oznacza: ko – drzewo lub drzewa; more – przenikanie; bi – słoneczne

światło.

 

A więc ono padało na każdy opuszczony przedmiot.

Na każdą rzecz rzuconą w zapomnienie.

 

Przechodzę, przechodziłem

albo bardziej przepływam wzdłuż rzeźb...

 

Tej całej maestrii starodawnego zdobienia.

Kunsztowna elewacja zabytkowej kamienicy. Pełna renesansowych okien.

 

Ciemnych. Zasłoniętych grubymi storami. Wyszukana sztukateria...

 

Choć niezwykle brudna.

Pełna zacieków i plam. Chorobowych liszai...

 

Twarze wykute w kamieniu.

Popiersia. Filary. Freski.

Woluty. Liście akantów o postrzępionym,

dekoracyjnym obrysie, bycze głowy (bukraniony) jak w starożytnej Grecji.

 

Atlasy podpierające masywne balkony…

Fryz zdobiony płaskorzeźbami i polichromią.

 

Metopy, tryglify.

Zawiłe meandry…

 

Wydłużone, niskie prostokąty

dające możliwość

rozbudowanych scen.

 

Nieskończonych fantazji.

 

Jest ostrość i wyrazistość świadcząca

o chorobie umysłu. O gorączce.

 

Albowiem pojmowałem każdą cząstkę z pianą na ustach, okruch lśniącego kwarcu.

I w ostrości tej jarzyła mi się jakaś widzialność, jarzyło jakieś uniesienie…

I śniłem na jawie, śniąc sen skrzydlaty, potrójny, poczwórny zarazem.

 

A ty śniłaś razem ze mną w tej nieświadomości. Byłaś ze mną, nie będąc wcale.

 

Coś mnie ciągnęło donikąd.

Do tej feerii majaków.

Do tej architektonicznej, pełnej szczegółów aury.

 

Wąskie alejki. Kręte. Schody drewniane. Kute z żelaza furtki, bramy...

 

Jakieś pomosty. Zwodzone nad niczym kładki.

 

Mozaika wejść i wyjść.

Fasady w słońcu,

podwórza w półcieniu.

 

Poprzecinane ciemnymi szczelinami

puste place

z mżącymi pikselami wewnątrz.

Od nie wiadomo czego,

ale bardzo kontrastowo jak w obrazach Giorgio de Chirico.

 

Za oknami twarze przytknięte do szyb. Sylwetki oparte o kamienne parapety.

 

Szare.

 

Coś na podobieństwo duchów. Zjaw…

 

Szedłem, gdzieś tutaj. Co zawsze, ale gdzie indziej.

 

Przechodziłem tu wiele razy,

od zarania

swojego jestestwa.

 

Przechodziłem i widzę,

coś czego nigdy wcześniej nie widziałem.

 

Jakieś wejścia z boku, nieznane, choć przewidywałem ich obecność.

 

Mur.

 

Za murem skwery. Pola szumiącej trawy i domy willowe.

Zdobione finezyjnie pałace.

Opuszczone chyba, albo nieczęsto używane.

 

Szedłem za nią. Za tą kobietą.

 

Ale przyśpieszyła kroku, znikając za zakrętem.

Za furtką skrzypiąca w powiewie, albo od poruszenia niewidzialną, bladą dłonią.

 

W meandrach labiryntu

wąskich uliczek

szept mieszał się

z piskliwym szumem gorączki.

 

Ze szmerem liści pożółkłych, brązowych w jesieni. Uschniętych...

 

*

 

Znowu zapadam się w noc.

 

Idę.

 

Wyszedłem wówczas przez szczelinę pełną światła. Powracam po latach w ten mrok zapomnienia.

 

Stąpam po parkiecie z dębowej klepki.

Przez zimne pokoje, korytarze

jakiegoś pałacu,

w którym stoją po bokach milczące posągi z marmuru.

 

W którym doskwiera nieustannie

szemrzący w uszach

nurt wezbranej krwi.

 

Balet drgających cieni

na ścianach,

suficie…

Mojej twarzy...

 

Od płomieni świec,

które ktoś kiedyś

poustawiał gdziekolwiek. Wszędzie....

 

Wróciłem.

Jestem…

 

A czy ty jesteś?

 

Witasz mnie pustką. Inaczej jak za życia, kiedy wychodziłaś mi naprzeciw.

 

Zapraszasz do środka takim ruchem ręki, ulotnym.

 

Rysując koła przeogromne w powietrzu,

kroczysz powoli przede mną,

trochę z boku, jak przewodnik w muzeum, co opowiada dawne dzieje.

 

I nucisz cicho kołysankę,

kiedy zmęczony

siadam na podłodze, na ziemi...

 

Kładę się

na twoim grobie.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2024-11-25)

 

 

Edytowane 25 Listopada 2024 przez Arsis (wyświetl historię edycji)