Przygnębiająca jesień

[Adam Zębala]

Jesienny i zimny dzień,

pod zamglonym niebem

wśród pól ktoś

pocieszenia szuka.

 

W ciemnym pokoju z jednym

oknem przed którym

stoi drzewo kobieta

liczy spadające liście.

 

Leżąc w łóżku

z trudem próbuje patrzeć

na świat usilnie

otwierając oczy. 

 

Samotnie spędzając czas

ostatnim promieniem nadziei

wypatruje w oknie 

najbliższej osoby. 

 

Promień życia przygasa

spływając po mokrych 

od wilgoci ścianach 

drewnianego domu. 

 

Widmo zatacza koło

nad małym domkiem 

jesienna aura

tylko dodaje nastroju.

 

Zrujnowana przez czas 

ciągle sama 

ostatnie dni spędza

samotnie i w milczeniu.

 

Aby tylko zobaczyć bliskiego

i przez chwilę być młodym,

w ten ostatni moment życia.