Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

++

Sylwester_Lasota
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/232680--/

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Coraz częściej widzę w lustrze jego oczy,

przyłapuję się czasami na jej geście.

Choć oboje z tego świata już odeszli,

w jakiejś części żyją przecież we mnie jeszcze.

 

Z drugiej strony czeka Niebo albo Piekło,

ostatecznych prawd otchłanie niezgłębione,

póki żyję, tu w jej geście, w twarzy jego,

powracają coraz częściej we mnie do mnie.

 

 

 

 

 

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
11
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

lecz niebawem pewnie przyjdzie taki moment

ze zdumienia wnet zamrugasz powiekami

choć gadali że się skończy - nieskończone

gest i oczy rzekną: witaj między nami

 

ktoś na orgu będzie czytał twoje teksty

dzielił słowa wydobywał cenne myśli

i ożyjesz pośród swoich różnych wierszy

może czasem ciemną nocą też się przyśnisz

 

:))

ps długiego wspaniałego życia 

beta_b

beta_b

Opublikowano
Opublikowano

To ta myśl w eterze. Ładnie, choć bliska mi pierwsza zwrotka, bo nie umiem uwierzyć w niebo, ani piekło. 

 

A jeśli już - to z piekła przodkowie również pozdrawiają/pomagają? Nie byli tacy źle, więc pytanie teoretyczne. ;) Pozdrawiam, bb

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/232680--/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hania kluseczka
      List do niezwykłej kobiety

      Przez hania kluseczka · Opublikowano

      śliczny:P    czasami wystarczy powiedzieć "chodź" i pokaż mi, twoją cipkę ;) , zamiast zostać reżyserem i jedynym aktorem, jakiegoś marnego przedstawienia:) 
    • Alicja_Wysocka
      nie inaczej

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @wiedźma, dziękuję :)
    • hania kluseczka
      portret kobiety w średnim wieku

      Przez hania kluseczka · Opublikowano

      chatGPT wygenerował mi taką satyrę o teściowej, poczekam na twoją wersję, przeważnie sympatycznej, teściowej :)    Teściowa nie jest osobą. Jest zjawiskiem granicznym, czymś pomiędzy prawem natury a przypisem do egzystencji. Pojawia się dokładnie tam, gdzie kończy się autonomia, a zaczyna interpretacja cudzych wyborów. Nie wchodzi do domu wnika w strukturę decyzji. Przestawia filiżanki nie dlatego, że trzeba, lecz by wykazać, że zawsze można inaczej, a skoro można, to trzeba wsadzić swój nos.   Jej spojrzenie nie jest spojrzeniem. To analiza ontologiczna obiadu: dlaczego rosół jest za słony i czy mógłby być bardziej przejrzysty.   W jej świecie wszystko ma potencjał korekty. Poduszki — do poprawy. Zupa — do doprawienia. Małżeństwo — do subtelnego przeformułowania w zdaniu zaczynającym się od: „ja na twoim miejscu…”. Nie mówi wprost. Operuje w trybie przypuszczającym, który z czasem przyjmuje formę konieczności. „Może byś…” brzmi jak propozycja, ale działa jak prawo grawitacji. jest strażniczką alternatywnego porządku rzeczy świata, w którym wszystko jest minimalnie lepsze, ale tylko wtedy, gdy robi się to jej sposobem.   Nie niszczy ona udoskonala aż do zaniku oryginału. A jednak jej obecność ma sens.   Nie krytykuje. Ona aktualizuje rzeczywistość do swojej wersji stabilnej. Każde „może byś” to patch, który instaluje się bez pytania o zgodę.   I co najciekawsze — jej świat działa. W nim wszystko ma swoje miejsce, tylko niekoniecznie twoje. Bo tylko w jej cieniu można naprawdę sprawdzić, czy wybór był własny, czy tylko chwilowo niepodważony i niepodważalny.    Jest nieśmiertelna,  nie jako osoba, lecz jako pytanie, które nigdy nie przestaje wracać: czy na pewno wiesz, co robisz?
    • Marek.zak1
      List do niezwykłej kobiety

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Skomplikowana osobowość i artystyczna dusza sprawiają, że proste sprawy staja się mniej proste. Jak do tego kobieta jest niezwykła może dojść do jeszcze większego zapętlenia. Pozdrawiam, a wiersz podoba mi się. 
    • aniat.
      Zostajesz drogą

      Przez aniat. · Opublikowano

      @A.Between Dziękuję. Czasem ze wspólnej rozmowy kilka zdań zostaje i skłania do refleksji.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...