Zadurzone gwiazdy

[Kasia Koziorowska]

Pozostanę tutaj, wyzwolona z wolności.
Pozostanę i nie nazwę ani jednej myśli,
nie zdradzę serca.

Nie wiem, jak dokończyć
dzisiejszy dzień - stanąć na baczność
u furtki raju? A może odnaleźć pustkę,
żeby zapełniła moje ciało?

Przychodzę, lecz rozumiem:
narowiste są ściany, pogrążone
w czeluściach dotyku.
Jestem, choć oczywiste, że nie tędy
prowadzi pobocze do pragnień.

Przeglądam się zachłannie
w krzywym zwierciadle; czy dostrzegasz
podobieństwo? A może to
zaniedbana pokuta sprawia,
że modlitwa przychodzi z taką prostotą?

Jednorodne słowa, wydobyte
z ramion tęsknoty, wciąż gonią
własne myśli.
Porusza się we mnie sekundnik,
wskrzeszony Twoim westchnieniem.

Słyszę grzmienie przyszłości,
co zagwarantuje świeże marzenia,
obierze serce ze skóry.

Wystarczy już tej wędrówki - kiedy przyjdzie pora,
aby zacząć śmierć od początku,
rozsiądą się w nas pełnokrwiste gwiazdy,
tak w sobie zadurzone,
że noc nie przyzna się do winy.

[Tommy Angelo]

Absolutnie piękny wiersz

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Popieram słowa przedmówcy, piękny wiersz.

 

Bardzo podoba mi się ten, trochę na swój sposób heretycki tekst: 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaniedbana pokuta w zasadzie oddala nas od Boga, ale być może sprawia, że jeszcze bardziej za nim tęsknimy. Świetny fragment.

 

PS: Nikogo nie namawiam, by zaniedbywał pokutę. 

[poezja.tanczy]

@Kasia Koziorowska

Bo co zaczynać, na to trzeba

Sobie poczynać, w próżnych rozbiegach

 

Wiersz na niesłychanym poziomie

Brawa!

M.