Skręć w Mokotowską

[Lidia Maria Concertina]

Z prawego łoża, ale ... 

Dość!
Kołtuneria!
Całe życie wyplątywane z potarganych kłaków: przelotnych (nie)znajomości, topornych flirtów, wystrychnięć na dudka i ślamazarnej odwagi. 

W karafce złota rybka. 
A w głowie - havana brown poluje na białe myszki. 

Już siódma i ciemno. 

 

Niby dzień jak zwykle: szaleńcy śmieją się do fresków i katedr, chorzy - nie wracają do zdrowia (być może nie ma do czego), sprzedawcy wzbraniają się przed sprzedajnością (a przecież w życiu nie ma czegokolwiek za darmo) ... 

 

Układam mozaiki i parkiety: myśli.

I nie wystarcza mi "na życie."
Dziś nocą - oberwanie chmury.
Zszywam ją.

Tęsknię za chłopakiem, który leżał nago na turkusowej otomanie z pluszu czekając na wojnę. 
Niewielki pokój wystarczył: skapitulował.

O czym myślą w kawiarniach przy Placu Zbawiciela?
Czy w ogóle wiedzą, kto to był Zbawiciel?
Większość ludzi już nie pamięta.

''Nasz Zbawiciel'' jest zbyt liberalny: pozwala nam robić co chcemy, a dopiero później wymierza karę.
Stąd wielu ludzi woli otrzymywać rachunki 'z góry' - za niepopełnione grzechy.
Bo później dochodzi jeszcze prowizja: naliczana przez sumienie.

Wszystko wydarza się tylko raz, a za każdym rogiem już czai się kolejne pokolenie, które ''nie popełni tych samych błędów'' - tak twierdzą już od jakichś dwóch tysięcy lat.

Anno domini w czasach cyborgów, choć większość ludzi ma wciąż te same (pozornie) proste marzenia: poczuć bliskość, zapach mydła na ukochanym ciele i miłosny splot na własnym łóżku. 

Na pewno ktoś nas stworzył, ale Bóg to nie mógł być: jest kawalerem i nigdy nie obcował z niewiastą. 

Tonę w oparach fioletu i wanilii. 
Usypiam. 
''Boże widzisz i ... grzmisz!"

Nareszcie objawienie, koniec ludzkiej suszy. 
Przeszywa mnie spazm. 
Zgrzeszyliśmy.

Oberwana chmura szyderczo śmieje się deszczem. 
Człowiek istnieje na niezbyt Boże podobieństwo. 

Mój jedyny syn ma na imię Dorian. 
I marzy mu się plac zabaw na Placu Zbawiciela ...