Dachy

[Agnieszka Charzyńska]

Jak gołoborza szare – wystrzępione gęsto

Lub rzeźby abstrakcyjne – z mroku wyłonione,

Na kształt krzewów wichurą  letnią powalonych

Albo tarcz połamanych – na świadectwo klęski.

 

Jak fale wypiętrzone na kamiennym morzu -

Bez celu i kierunku, krawędzi i formy,

Jak pęk pierzastych liści wielkości potwornej

Albo czarciej fantazji – odsłonięte złoże,

 

Sterczą dachy wybuchów ciosami skruszone,

Surowym dziejów prawem – o  stalowej pięści

W gorących barw mozaice – odwetu ciężarem

 

W mnogość zmienione   zbędną – ostrokształtnych części.

Nad tym jak ogród kości – zniszczenia bezmiarem

Grzmią dzwony ocalałe, wiatrem poruszone…

[Stary_Kredens]

@Agnieszka Charzyńska to brzmi jak saga o wojnie, bo kolejny taki wiersz. Czy nie uważasz , że trochę za dużo na początku porównań. Mam wrażenie , że styl Twojego pisania jest taki nieco archaiczny  chyba właśnie przez te rozbudowane porównania, ale może to tylko ja tak odbieram, może to zresztą zamierzone działanie

Kredens pozdrawia 

[Agnieszka Charzyńska]

@Stary_Kredens to jest krajobraz trudny do opisania, mogący przypominać jednemu fale - a innemu gołoborza. W sumie chodzi o wyzbycie się wszelkiej  rozpoznawalnej formy - a forma nie przypominająca niczego może każdemu kojarzyć się z czymś innym.

P.S. to nie jest saga - saga to inny gatunek. Jest to zbiór wierszy, poruszających podsobną tematykę - ale jednocześnie różne aspekty i punkty widzenia. Mamy np. punkt widzenia żołnierza (Nad tym miejscem),  wpływ wojny na naturę (Drzewo złamane), pożar / wybuchy (Czerwień), zniszczenie wytworów człowieka (Filiżanka) itd. W książce podzieliłam to inaczej: Pomiędzy mrokiem a błyskiem - nalot i pożar; Drzewo złamane - krajobraz po oraz Pąk przebaczenia - kwestia przebaczenia, prawidła historii.  Pozdrawiam.

[befana_di_campi]

O, jaka to piękna poetycka katastrofa bez ironicznych podtekstów.

[Stracony]

Z tego wiersza do plecaka zabieram dwie pierwsze zwrotki.Poetycko będę się gołoborzom przyglądał.

[corival]

@Agnieszka Charzyńska Mnie osobiście spodobała się najbardziej pierwsze strofa. Pobudziła wyobraźnię... po prostu zobaczyłam o czym piszesz i w zasadzie nie potrzeba było dalszego ciągu.

Pozdrawiam :)

[Agnieszka Charzyńska]

@corival   ale robotę robią też te dzwony - trochę przerażające