John Keats - Szczęśliwą jest Anglia! (Happy is England!)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Szczęśliwą jest Anglia! Byłoby mi miło

Nie widząc innych niż jej rodzime zielenie;

Nie czując innych bryz niż ta, której tchnienie

Romantyką się w jej lasach napełniło:

A jednak czasem pewną tęsknotę czuję

Za niebem Italii i parcie na skronie

By wśród Alp wysokich zasiąść jak na tronie

I na wpół zapomnieć, czym się świat zajmuje.

Szczęśliwą jest Anglia! Słodką cór jej uroda;

Dość mi ich naturalnym wdziękiem się raczyć,

Dość gdy najbielsze ramiona wyciągają:

A jednak częstokroć płonę by zobaczyć

Gracje głębszych spojrzeń i słuchać jak śpiewają,

I unosić się z nimi na ciepłych wodach.

 

I John (1817):

Happy is England! I could be content

To see no other verdure than its own;

To feel no other breezes than are blown

Through its tall woods with high romances blent:

Yet do I sometimes feel a languishment

For skies Italian, and an inward groan

To sit upon an Alp as on a throne,

And half forget what world or worldling meant.

Happy is England, sweet her artless daughters;

Enough their simple loveliness for me,

Enough their whitest arms in silence clinging:

Yet do I often warmly burn to see

Beauties of deeper glance, and hear their singing,

And float with them about the summer waters.

 

Od tłumacza: Ostatnio przychodzą stamtąd smutne wieści. Panta rhei.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Też to miałem napisać.

 

Pozdrawiam