Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zdycha czy umiera?

Marek.zak1
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

-Mistrzu, czemu mówią, że ludzie umierają,

a zwierzęta inaczej, bo one zdychają?

-U jednych narodów jest takie rozróżnienie,

innym dość jedno słowo na życia kończenie.

Kiedy zwierzę odchodzi, z którym się związałeś,

ono dla nas umiera, bo w sercu zostaje.   

10
  • 2 tygodnie później...
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgasł, to ładne słowo, tak jak odszedł, czy z angielskiego "przeszedł przez tęczowy most".  W językach łacińskich, a też angielskim, niemieckim nie ma rozróżnienia. Jest zmarł, choćby w piosence "Mon coq est mort.". Wydaje mi się, że w tym językowym rozróżnieniu ludzie chcą się czuć lepsi od zwierząt, ale to moja prywatna opinia. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      plusy i minusy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Świetna jest fizyka! :)    Choć serca dzieli duży opór (R), a w żyłach płynie prądu prąd, to miłość - jak to uczy Ohm - wybaczy każdy mały błąd.
    • Migrena
      wagon między stacjami

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka     Twoje wiersze bardziej :)   bo mają duszę.   a dzisiaj trudno znaleźć taką poezję.   a Ty ją tworzysz :)    
    • leszek piotr laskowski
      Bilet w inną stronę.

      Przez leszek piotr laskowski · Opublikowano

      "Bilet w inną stronę"   Przybyłem tutaj z niewiadomego sektora, nieświadomy reguł panujących w tym domu.  Wydawało się to proste: wystarczy pokora, cichy szept bez krzyku, ukłony bez oporu.   Kochałem naturę, w twarzach światła szukałem,  wierząc, że dobroć to waluta wymienialna.  Chciałem ten świat łatać – sumienia nauczałem,  każdego człowieka biorąc za swego brata.   Wierzyłem w sprawiedliwość – fundament ze stali –  i w spojrzenia, w których nikt nikogo nie rani.  Chciałem, by człowiek dla człowieka był portem, nie progiem,  abyśmy w cudzych oczach nie szukali trwogi.    Trwało to dekady, aż po tę siwą starość, zanim poczułem, jak ogień we mnie przygasa. Wtedy przyszło olśnienie – chłodne, że już zadość:  po co trzymam się miejsca, które jest mi obce?    Przecież kosmos nie ma krawędzi ani końca,  a miliony galaktyk czekają w milczeniu. Tam kultura nie jest tylko zwykłą maską,  a prawda nie tonie w tak gęstym upierzeniu.   Biorę więc starość jako bilet w jedną stronę,  bo pogrzeb to tylko formalność, zrzucenie ciężaru.  Spróbuję urodzić się w innym układzie gwiazd,  gdzie sumienia są głębsze i większego rozmiaru.   Leszek Piotr Laskowski        
    • Berenika97
      sceptyczne twarze

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Wróg walczy z Tobą. Sceptyk walczy z Twoim istnieniem. Czuję różnicę. Każdy, kto kiedykolwiek stanął przed kimś, kto patrzył z niedowierzaniem... kto czuł, jak coś w środku zaczyna się rozpuszczać pod tym wzrokiem... zrozumie ten wiersz.
    • Poet Ka
      wagon między stacjami

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Migrena mesmerizing...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...