Sztolnia

[Lidia Maria Concertina]

Szósta rano, świt przetarł oczy.

Uczucia to też czynności, gdyby ktoś nie do końca był pewien. 

 

Trzej Królowie utknęli w korku.
Piszę powieść zmierzchu na tafli jeziora.
Mam już epilog.
I biały atrament.

A ty?
Dobrze malujesz.

Świetnie wychodzą ci te żółte horyzonty.
Znasz Canaletto?
Tworzył podobne abstrakcje, tylko łagodniejszą kreską.

Namaluj mi "aj kju." Albo "ei ai."

Zapłacę. 

Kupiłam wreszcie pościel.
Nie, nie chodzi o to, że chcę byś został na noc.

Pościel pachnie Bangladeszem, a ty i tak jesteś stąd. A dla mnie 'stąd' to jak 'znikąd.' 

Powalasz mnie podobieństwem.
Do wszystkiego, co jest zupełnie inne.

Śnią mi się lokomotywy.

I jakiś pan pokręcony czarnym fularem, który twierdzi, że jest tylko gościem na ziemi - też nie ma domu, nie jest głupi.

 

Nie mam nawet kawałka ziemi.
Mam całą galaktykę.
I nawet Bóg o tym nie wie.

Życie na ziemi to gościna.
Mimo, że nie witają nas tu krewetkami i marcepanem,  rezerwacje są robione na kilka pokoleń do przodu.

Nie podejmuję się misji prolongaty.
Nudzi mi się czekanie na przystankach i brak prób na żywo w knajpach z muzyką country.

Do kogo ja to piszę?!

Pan-idiotyzm. Przekrojowy.

Gdybym spotkała wierne mi odbicie w lustrze, może zobaczyłabym całkiem inną refleksję
A to niemożliwe.

W szybie.