Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wczoraj żyje

andrew
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano

myśli szukają śladów 

znajomego zapachu 

cień czerwonej róży 

na falach morskich 

mieni się refleksami marzeń 

 

piasek porwany wiatrem 

bawi się wspomnieniami 

układa z nich zamki 

na wydmach 

tworzy obrazy jutra 

 

krzyk mew przywołuje sen 

który już raz się obudził 

dając wiele radości

 

4.2024 andrew

 

6

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      tier

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Rrr Nie mam zastrzeżeń formalnych. To połamanie tekstu bardzo go wyostrza, bo sprawa, że brzmi wybitnie wiarygodnie, jak wyrzucenie z siebie wszystkiego, co wzbudza silne emocje.   Opisana relacja jest niewyobrażalnie trudna, bo z jednej strony mamy osobę nieskończenie otwartą, słuchającą, poświęcającą siebie - nawet nie do granic, ale już bez granic - a z drugiej kogoś zamkniętego w swoich traumach, który jedynie zrywami potrafi się zbliżyć, między jednym a drugim epizodem odtrącania. Ból który rozkurwia serduszko - to jest bardzo intensywne, mocne; wiem, o czym piszesz.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Żywot motyli jest symbolem połączenia pięknego, ale krótkotrwałego i kruchego. Odzwierciedla te rzadkie i ulotne momenty, gdy peelka dotyka i jest dotykana czymś prawdziwym.
    • andrew
      Uwolnienie

      Przez andrew · Opublikowano

      @vioara stelelor ... ślady poezji    nie zawsze są jak kwiaty na łące  krople deszczu  dające życie    mrugają oknami  prowadzą ulicami    pokazują inne drogi  do wczoraj  niestety ...   smakują tamto od nowa poznają oczami wyobraźni  inne przestrzenie    gdyby... gdyby odnowa zacząć ... pewnie ... och  ale dziś  jakie po nich zostało  jest całkiem całkiem  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia   
    • Berenika97
      Różowe okulary

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @A.Between   Znakomity tekst. Współczesny i niesamowicie plastyczny. Świetnie budujesz napięcie - od jasnego, porannego światła po ten gęsty, nocny niepokój na samym końcu. Bardzo namacalne emocje -  wiersz zabieram do ulubionych.  
    • Gra-Budzi-ka
      Bezsens

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      W Lozannie pewien François, przy szampanie i anchois w modnej restauracji, stwierdził, nie bez racji, że bezsens także sens swój ma.
    • Berenika97
      Gęstnienie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Weszłam w przestrzeń bez granic, a on już tam był. Nie musiał się zbliżać - powietrze gęstniało samo, jakby od zawsze należało do niego. Nie widziałam go, lecz czułam ciężar jego spojrzenia - spokojny, pewny, nieunikniony. Zbliżył się, a moja skóra stała się cienka, jak zasłona gotowa opaść. Jego obecność wypełniła mnie bez pytania. Nie opierałam się. Niewidzialna dłoń spoczęła na sercu, i przyspieszyła puls do tempa, które należało do niego. Moje "chcę" rozpuściło się w jego pewności. Zanurzyłam się w nim całkowicie. Nie było przemocy - tylko nieuchronność. Jak przypływ, który zawsze wraca. Jak noc, która bez pytania obejmuje ziemię. I wiedziałam, że od tej chwili nie dotyka mnie już dłońmi. Dotyka mnie od środka.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...