Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

jad z otchłani 

ich krew broni nas 

nasza kolejnych 

 

przedpole 

 

na szpicy stały oddziały smoleńskie 

przyjęły największy atak 

z trzech chorągwi jedną Krzyżacy 

wycięli w pień 

Litwini zachwiali się w polu 

dopier polski odwód otoczył

rycerzy Zakonu 

 

grunwaldzka kampania

chwila w której pęka świat

Słowianie musieli ramię w ramię

podnieść miecz

 

dziś strategiczna myśl

w tundrowej wegetacji 

 

,,zielone ludziki"

 

już czy jeszcze nie z orężem 

sztuka wojenna 

biały błysk i nie ma ulic w mieście 

 

 

bratowe w pokoju

kondolencyjnym

na ile damy się 

 

przestraszyć 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Somalija (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Arsis Po 15 minutach było 460 wyświetleń. To nie popularność, raczej błąd techniczny. Najgorsze jest to, że kiedyś okrzyczałam chłopaka, że zawyża sobie liczniki...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co porabiasz? Ja, co weekend goszczę przyjaciół moich dzieci. Dziś jest chłopiec z sąsiedztwa, 7-latek. Poszliśmy na spacer, znaleźli koło od taczki i przynieśli je do domu, potem budowali pojazd z koła i części łóżeczka... 

Opublikowano (edytowane)

@Somalija czytam Eksploratorów przepaści - enrique vila-matas`a, to opowiadania o życiu. ale to tylko mistyfikacja, albowiem chodzi tu o coś więcej... czytam też o siergieju korolowie, radzieckim konstruktorze rakiet z lat 50. oraz igorze kurczatowie, radzieckim fizyku jądrowym, i andrieju sacharowie. to w przeciwwadze wobec działań wernera von brauna, roberta oppenheimera i edwarda tellera...  

Edytowane przez Arsis (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Arsis To jesteś zapracowany i w swoim żywiole

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Ja cały dzień biegałam za dziećmi... spróbuję trochę odpocząć i może też coś poczytam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiem. Nie dziwię się, bo jest wspaniały...

Opublikowano

Dlaczego pani mnie znowu zaczepia, naprawdę ma pani ogromny problem, jest pani zwyczajną egoistką, nawet pani nie potrafi przyznać się do winy, tylko: "pan przesadza" i koniec tematu, tak? Według Konstytucji Trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej - macie prawo robić co chcecie, jednak: nie macie żadnego prawa własne problemy przerzucać na mnie i właśnie o to wam chodzi - szukacie czułych i wrażliwych punktów tylko po to, aby jeszcze mocniej mnie dobić i zranić.

 

Łukasz Jasiński 

Opublikowano

@Łukasz Jasiński Przepraszam. Zaczepił mnie Pan pierwszy i pomyślałam, że może Pan już dojrzał do rozmowy, więc napisałam, bo nie jestem samolubna i skupiona tylko na sobie, jak Pan mnie zwykł definiować.

Niestety, pomyliłam się, przepraszam. Popełniam błędy i w pracy, inwestycjach i macierzyństwie, robię analizy i naprawiam to co poszło źle, więc proszę wybaczyć już nie będę Pana zaczepiać, nawet po Pana zaczepkach... 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...