Zgłoś

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Nata_Kruk zwariowany pomysł bardzo. Tak jak wyżej komentowałam - nie mogłam się oprzeć przed taką formą. Dziękuję za docenienie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@wiedźma     to nie jest akt oskarżenia to jest moment w którym język przestaje kłamac kiedy   słowo nie udaje juz mostu tylko przyznaje się do bycia przepascią .   ona nie odchodzi ona przywraca znaczenia na swoje miejsce. oddaje mu jego imiona jak zwraca się dług który nigdy nie był jej.   i nagle okazuje się że wyrok nie spada z góry tylko wyrasta z samego środka milczenia tam gdzie kończy się możliwość uzycia drugiego człowieka zaczyna się jego nieodwołalne istnienie.   świetny wiersz.   magiczny:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  ja jestem wielki zaczłannik a z ciebie olbrzymia sknera więc każde da swoją całość przyleci wena przechera   pobłogosławi uśmiechem taki jak umie najszczerszym i zwiąże obie całości niepowtarzalnym wierszem :))))

siedziała na tarasie zapatrzona w dal nagle podeszła do niej córka i rzekła wskazując rączką w stronę nieba spójrz ono nie jest tak daleko tam za chmurkami gdzie leci metalowy ptak więc jak tatuś nie może to zróbmy mu niespodziankę i my go odwiedźmy na pewno bardzo się ucieszy matka zaskoczona tym co powiedziała przytuliła ją do siebie kierując wzrok ku niebu kryjąc przed nią twarz po której spływały łzy dopiero po jakimś czasie powiedziała półszeptem ,mój ty Boże  jak ona bardzo za tobą tęskni kochanie a po chwili już wyraźnie dodała tak moja dziecinko masz rację tatuś na pewno bardzo by się ucieszył  po czym zacisnęła mocno usta i jeszcze mocniej przytuliła małą do siebie nie zwracając uwagi na to że zerwał się wiatr i zaczął padać rzęsisty deszcz jakby komuś zależało na tym by przerwać ten stan

@Nata_Kruk @Adam Zębala Dziękuję :)