Apetyczna Miłość

[Dekaos Dondi]

Dawny tekst, trochę zmieniony.

 

Jesteś rulonikiem naleśnika.

Wewnątrz farsz z pożądania, z domieszką żyletek,

odłamków miłości, ostrych jak brzytwa.

W gardle, na wpół zabliźnione rany,

siłą balsamu cieplutkich gejzerów.

 

Apetyczny wygląd,

przecina głodnym wzrokiem,

smażone gałki oczne, na skwierczącym tłuszczu

wzajemnej fascynacji.

 

Talerz błyszczy deserem współistnienia.

Wylewa z ego wazonika, pachnące ciurlu ciurlu.

zdobione przyprawami, wilgotnych pragnień.

Aż ślinka leci z niecierpliwych języczków.

Niebawem początek uczty.

Barwne, karmelowe baloniki,

dodają powabu, a srebrne dzwoneczki,

dzwonią wesoło,

podwieszone do umysłu pędzących sań apetytu.

 

Wzmacniają delikatność.

Buszują w łanach słonecznych zbóż wyobraźni,

przyobleczonej w błękitną woalkę świtu,

muskaną tęsknotą podniebienia.

 

Dozują chwile oczekiwania.

Tworzą osobliwość, by zwiększyć spełnienie.

Wycinają w mózgu bruzdy, robiąc łóżeczka

dla spełnienia, które niebawem poszybuje w czeluść,

by zawładnąć kubeczkami smakowymi.

Zaproszą do siebie subtelny aromat potrawy.

Czysty strumyczek roztopionego masełka.

 

Koronkowy

Przezroczysty

Zwiewny

 

Powiew eterycznych skrzydełek miłości.

Skwierczących pęcherzyków,

na ciepłych wilgotnych ustach.

 

*

A jednak dobrze by było,

trochę popieprzyć.