kształt światła

[Kasia Koziorowska]

niepotrzebna mi samotność

nie czuję potrzeby żeby omijać

tłum szerokim łukiem

brakuje jedynie kilku zachłannych objęć

spojrzeń prosto w źródło

czasoprzestrzeni

 

nie chcę kochać tak

żeby zabrakło wszystkim światła

miłość nauczyła się na pamięć

swojego imienia

wznoszę skrupulatnie bezsenność

wykradzioną zbyt tkliwej nocy

buduję kolejne dni wydarte pamięci

 

śnij śnij z całych sił

aby jutro nie przyznawało się

do przyszłości

żeby odzyskać drogę powrotną

od pewnego czasu moje ciało

stało się za ciasne dla duszy

 

nie sprzyja mi tutejsze niebo

wschód słońca przestał obchodzić

cóż że twój smutek

ma kształt światła

cóż że życie zasnęło w połowie

 

wkrótce odszukam zakłamany czas

piedestał na którym wzniesiono

naszą marność

[Bożena De-Tre]

@Kasia Koziorowska Cóż z tego Katarzyno że Twój smutek ma kształt światła?Dla mnie za dużo „ jęku” ale rozumiem że o stanie duszy się nie dyskutuje.Wiersz niby o jednym „ a tak w ogóle to nad czym podmiot liryczny „płacze „nie rozumiem.Pozdrawiam serdecznie.

@Kasia Koziorowska Dałam serduszko bo „ zmusza” do myślenia co nie jest jednoznaczne przecież z na

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.