Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Autonomiczna dobroć

kobietapoetycznie
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kobietapoetycznie

kobietapoetycznie

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Absurdalnie być może to brzmi,

 lecz gdy przyjrzysz się dokładnie

dobroć w sercu ma każdy,

ale co z nią robią nikt nie zgadnie.

 

Jedni popadają w narcyzm: “jaki ja dobry i łaskawy”,

drudzy leczą nią innych rany,

trzeci nie mają weny,

a czwarci chcą w zamian bilony.

 

Nigdy nie zrozumiem tego

czemu dokuczasz kolegom i

czemu krzyczysz po mamie,

gdy dawała ci śniadanie.

 

świat jest dobry i okrutny,

nie ma jednego słowa opisującego Ziemie,

bo dobroć rzeczą autonomiczną jest,

lecz człowiek decyduje jak to chce znieść.

Edytowane przez kobietapoetycznie (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Zostań

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Benjamin Artur
      Ukryty kod

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @Berenika97 Kod istnienia jest obecny wszędzie: w komórkach, synapsach, wodzie, pamięci, snach i w człowieku. Nie jest ukryty dlatego, że ktoś go schował. Jest ukryty dlatego, że wciąż nie potrafimy go odczytać. Mamy prawo być częścią tego samego porządku istnienia, tego samego kodu życia, który zapisany jest we wszystkim. Świat istnieje niezależnie od człowieka, lecz ziszcza się dopiero wtedy, gdy zostaje przez człowieka przeżyty, doświadczony i odczytany. Człowiek staje się częścią tego kodu. Sam jest nim zapisany, a jednocześnie nieustannie go odczytuje i przekazuje dalej. Dlatego słowa: „Masz prawo do świętości” nie są ani nagrodą, ani dogmatem. Są zaproszeniem do uczestnictwa w nieustannym obiegu życia i istnienia. Dlatego końcowy refren: „By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.” nie jest tautologią. Pierwszy wers mówi o samym istnieniu, drugi – o jego urzeczywistnieniu. Pomiędzy nimi stoi człowiek: ten, który odczytuje, przeżywa i nadaje sens temu, co zostało zapisane. To tylko krótki zarys mojej interpretacji, bo temat jest znacznie szerszy. Myślę, że pewne mechanizmy łatwiej byłoby opowiedzieć prozą niż poezją. Ale wtedy musiałbym chyba napisać cały traktat filozoficzny. :) Dziękuję za uważną lekturę i pozdrawiam serdecznie.
    • Berenika97
      Gdy milknie świat

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @krux   Piękny, melancholijny wiersz. Ta cisza i spokój, z jakim mówisz o stracie i pamięci, naprawdę robią wrażenie.  Zwłaszcza wers o kamieniu „noszącym historię w milczeniach" - świetna metafora.  
    • Berenika97
      Siedem liter

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Toyer   Czuć w tym wierszu prawdziwy ból, ale i piękno w sposobie, w jaki go nazywasz. Ten fragment o "połowie duszy" jest  poruszający. 
    • Berenika97
      Saunowanie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Erotyzm  zamknięty w paru zdaniach. A to, co fizycznie odsłonięte, staje się niewidzialne dla świata. :)) Pociągająca jest taka wizja sekretu. Podoba mi się to sformułowanie - "możebna tajemnica" :)  Nigdy nie byłam w saunie i pewnie nie będę - nie lubię takich miejsc. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...