Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Sadzę drzewo, nie jedno, a dwa,

W sercu ziemi, gdzie słońce jak złoto się mieni.

Patrzę, jak wzrasta, z każdym dniem wyżej,

Jak marzenia, które w mojej głowie się rodzą.

 

Liście szepczą historie o czasach dawnych,

O korzeniach, które sięgają epok zapomnianych.

Każde drzewo to opowieść, która jeszcze nie dobiegła końca,

To życie, które trwa, choć wiele już przemknęło.

 

Lubię patrzeć, jak rośnie, jak sięga ku niebu,

Jak czerpie siłę z ziemi, jak tańczy w rytmie deszczu.

To więcej niż drzewo, to symbol, to znak,

Że życie jest piękne, choć czasem trudne jak skała.

 

Więc sadź drzewo, nie jedno, ale sto,

I patrz, jak rośnie, jak przekształca się w coś wspaniałego.

Bo każde drzewo to nadzieja, to obietnica jutra,

To dowód na to, że życie zawsze znajdzie drogę.

 

 

 

Edytowane przez sam_i_swoi (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

tu same słowa łapią znaczenia

i każdy widzi to co chce

a w sercu ziemi słońce się mieni

drzewa marzenia pójdą wnet

 

"Bo każde drzewo, to nadzieja"

w tym zdaniu  prowokacja tkwi

sens jej głęboki rządy zmienia

krecią robotą pachnie mi

 

drogi autorze racz uważać

bo sztuczną szczękę sędzia wzuł

a w pierdlu już się śmieje krata 

grunt to mieć humor - karta na stół

:))))

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Obrazy takie jak „przytulić się do tęczy” czy „namalować zapach kwiatów” pokazują tęsknotę za pełnią doznań – połączeniem z naturą i uchwyceniem tego, co ulotne oraz niewidzialne
    • @Migrena Zupełnie tak jest i dlatego ten Twój wiersz jest taki dobry właśnie. 
    • @Arsis oj stęskniłam się :)
    • @Berenika97       jest prawidlowe !   jeszcze jak prawidłowe !   dziękuję.       @Leszczym   Michał.   dziękuję za szczerość i za to, że dzielisz się tak trudnymi doświadczeniami. to potworne sytuacje i rozumiem, jak bardzo mogą ograniczać poczucie bezpieczeństwa i zaufania, a także wpływać na relacje z innymi. doceniam, że potrafisz spojrzeć na te sprawy z taką wrażliwością ,  nawet w obliczu trudnych doświadczeń Twoje refleksje pokazują troskę o dzieci i o ludzi wokół ciebie. czytając Twój komentarz, czuję, że wiersz może prowokować nie tylko refleksję literacką, ale też rozmowę o tym, co w życiu trudne i bolesne i to jest dla mnie bardzo ważne.     wszystkiego dobrego Michał.     @Gosława         przepraszam :)   w październiku ubiegłego roku zamieściłem tutaj opowiadanie tego samego tytułu.   ale mnie kusiło i je dopaliłem psychologicznie.   i teraz sam się przestraszyłem.   dziękuję.   pieknie pozdrawiam :)    
    • To wiersz o świecie, który stał się „dzielnią” – miejscem ciągłej walki o władzę, pieniądz i wpływy. „Złoty pieniądz” zamieniający się w „ołowiany ping pong” sugeruje, że ekonomia przechodzi w przemoc – coś cennego staje się kulą, którą strony odbijają między sobą. Są ofiary, system się przeciąża („wyrywa bezpiecznik”), a konflikty zapętlają się jak Urobor – same siebie pożerają. Refren „taka dzielnia stary” brzmi jak gorzkie, zmęczone podsumowanie: świat zwariował, ale wszyscy już się do tego przyzwyczaili.     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...