Co to za wiersz?

[SalemKotSabriny]

Hej,

Jakis czas temu(raczej dawno temu) zapisalem sobie taki wiersz, ale kiedy probuje go znalezc w wyszukiwarce nic mi nie wyszukuje, moze ktos z was go pozna i podpowie, byc moze zle zapisalem autora. Prosze o pomoc, a wiersz umieszczam ponizej.

Tak rycerz Ambrozjusz ze zgrają swych sług

Na zamek wybiera się w gości.

Choć wiele łańcuchów i skobli u wrót,

Zła żonka zawory uwalnia spod kłód.

„Ha, Marto! Wskaż drogę, gdzie staruch twój śpi!

Ach, czemu drżą twoje dłonie?

Tam Dunaj pod zamkiem łoskocze i grzmi

I noc krwawe dzieło pochłonie.

To brechty, by z grobu ktoś dźwignąć się mógł!

Co będzie, to będzie! Ha, wiedź nas za próg!”

Tam Dunaj pod zamkiem łoskocze i grzmi,

Po niebie zwały chmur płyną.

Już zbrodnia spełniona, legł starzec we krwi,

Ambrozjusz ucztuje z drużyną.

Wszedł miesiąc nad tonie, poziera wciąż w dół.

Zbójczyni mordercę prowadzi za stół.

Tam Dunaj pod zamkiem łoskocze i grzmi,

Nad zamkiem łuna pożaru,

Ambrozjusz udałej drużynie dał znak:

„Nie szczędzić ni młodych, ni starych!”

Hej, raduj się, pani! Nie pora ciec łzom!

Wszak gości wesołych sprosiłaś dziś w dom.

Tam Dunaj pod zamkiem łoskocze i grzmi.

Zamek jak żagiew płonie.

Ambrozjusz udałej drużynie dał znak:

„Czas wracać już, dziatki! Na konie!”

Hej, raduj się, pani! Nie pora ciec łzom!

Wszak gości wesołych sprosiłaś dziś w dom!

Nad Martą przekleństwo mężowe grzmi.

Mąż przeklął, gdy zlany krwią padał:

„Przepadnij, zła żono! Przepadnij twój ród!

Ach, biadał Na wieki wam biada!

Niech chuć wasza grzeszna przemieni się w gniew

Niech babka swej wnuce wypije z żył krew!

A wonczas przestanie gnieść klątwa wasz ród

I kres będzie memu karaniu,

Gdy męża z portretem na wiek zwiąże ślub,

Gdy z martwych dziewica powstanie,

Gdy czaszkę roztrzaska, żywota nić rwąc,

Ostatnia ofiara wszetecznych twych żądz!”

Jak puchacz, gdy gacka chwyci w głuchą noc,

Szponem rozdziera do kości —

Tak rycerz Ambrozjusz ze zgrają swych sług

Do ziomka wybrał się w gości.

Hej, raduj się, pani! Nie pora ciec łzom!

Wszak gości wesołych sprosiłaś w swój dom.


Podpisane mam jako Tolstoj Aleksy