Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jest taki pamięciowy wzór

pierogi ktoś lepi wytrwale

inteligentne ich kształty

formuje świątecznym czasem


 

sznurki przewiązuje wrażeń


 

a ty gdziekolwiek później

z kimkolwiek czy samotnie

farszu z grzybami cebulki

i podsmażanej kapusty


 

zapachu będziesz szukać


 

cokolwiek robiąc w święta

ustaniesz w dziwnej zadumie

choć tłuczesz się już długo

gdzieś po świecie przechadzasz


 

spotkacie się przy stole


 

myślami tęsknymi zasiądziesz

wyobrażając sobie nastrój

lepiącej się znów rozmowy

bo mimo różnych odległości


 

macie emocjonalne wiązanie

 

 

Wesołych Świąt życzę wszystkim :)

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szorstka jest Twoja riposta... No ok...

Wiesz, moje dziecko (stary koń) w tym roku spędza święta daleko ode mnie i tak sobie pomyślałam, że właściwie to odległość w tym przypadku nie istnieje. Stąd ten wiersz.

 

Dzięki za odwiedziny. Pozdrawiam :)

 

Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Natuskaa ... naukowcy kiedyś stwierdzili, że to właśnie zapachy zostają w naszej głowie do końca życia...

nawet tego wysłuuuużonego. Ja mam swoje, które przypominają mi niektóre spotkania rodzinne... :)

Fajnie to opisałaś.

Pozdrawiam już z Nowym Rokiem.... zdrowia życzę.!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zapachy są bardzo ważne, dzięki nim można się przenosić w czasie do zupełnie innych miejsc i to jest magiczne, ale zauważ, że ciężko sobie przypomnieć jakiś zapach tak z marszu, bez żadnego impulsu. 

 

Dziękuję. Tobie również życzę zdrówka no i samych wspaniałości :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • miasto mam u stóp patrzy na mnie z czułością wypłycam oddech próbując objąć każdy uliczny kamień każdy podmuch wiatru wszystkich przechodniów szukam domu w sobie plączę nici które łączą mnie ze światem zło jest bliżej niż kiedykolwiek a mimo to staję się przezroczysty i nietykalny otulony znajomymi dźwiękami szczekaniem psa radosnymi krzykami bawiących się dzieci widzę jak horyzont zbliża się nieuchronnie i już wiem że dopełnił się czas                                                     na Golgocie
    • @hania kluseczka To mocny, gorzki wiersz o samotności i autoironicznym rozliczeniu się z własnym narcyzmem. Genialny jest koniec - boty internetowe jako towarzysze tańca narcyza to współczesna wersja odbicia w wodzie. Bardzo mi się podoba (chyba znam takich) :) Pozdrawiam. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        :) doskonale rozumiem…ale ja je uwielbiam:)  emocje :)  doskonały wiersz :)       
    • @Berenika97   wiersz jest poetyckim traktatem o nierozwiązywalnym konflikcie między racjonalnym Ja a nieokiełznaną siłą emocji, która stanowi jednocześnie źródło cierpienia i niezbędny element autentycznej egzystencji. traktuje emocje nie jako stany podmiotu, ale jako autonomiczne, zewnętrzne byty. fenomenologicznie opisuje natychmiastowe doświadczenie bycia człowiekiem, nacechowane niepokojem i radykalną zmiennością. jezyk wiersza "Intruzi" jest nie tylko trafny filozoficznie, ale przede wszystkim niezwykle plastyczny i sensoryczny, co potęguje jego oddziaływanie. osiąga ten efekt, ponieważ nie opisuje emocji, lecz działania i konsekwencje tych emocji na materię i ciało podmiotu. to sprawia, że wiersz jest bardzo ożywiony i łatwy do wyobrażenia.     Bereniko.   Twój wiersz to śliczna poezja :)      
    • @GosławaTo piękny wiersz, bardzo poruszający, intymny.Jest jak studium granicy. Granicy wytrzymałości (złamana trzcina), granicy pór roku, ale przede wszystkim granicy własnego "ja". Jest tu ten moment, w którym miłość lub przywiązanie stają się zagrożeniem dla istnienia, a jedynym ratunkiem jest postawienie bariery ("nie podchodź"). Jest w tym tekście smutek, ale jest też ogromna siła decyzji. Najbardziej podoba mi się ostatnie zdanie: „nie chcę już być bardziej twoja” - brzmi  jak akt ratowania własnego życia i tożsamości. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...