Superpełnia

[tetu]

Mnie ta inność, zmiana podejścia, kolizyjność, bardzo się w tej puencie podoba, bo bije z niej chęć bycia częścią wspólną czegoś większego. To mnie właśnie zatrzymało, ta integralność poprzez katastrofę.  Ciekawa wizja. Przeczytałam z przyjemnością.  
 

[error_erros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ależ celnie to opisałaś! Ogromnie mnie cieszy Twój komentarz, dziękuję! ;D

[emwoo]

@error_erros świetny utwór, jeden z Twoich lepszych :) wiersz niezwykle plastyczny i tragicznie romantyczny. Dwa ostatnie wersy diabolicznie domykają swym trójzębem tą lunarną przygodę :) genialny zamysł by odnaleźć jakąś formę ukojenia w apokaliptycznym połączeniu z tymi, którzy wspólnie z nami zostaną zmieceni w pył (no dobrze, w perzynę hihi). Anihilacja będąca jednocześnie powrotem do pełni- toż to jak nic jedna z tajemnic uniwersum :) genialnie to ukazałeś, w przewrotnym stylu i jak zawsze z dystansem :) i faktycznie, artystyczne migawki z filmu Melancholia pozostają w człowieku na dłużej. 

[error_erros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mnie cieszy, że ten wiersz się tu podoba, bo to jeden z niewielu, gdzie faktycznie zadziałało natchnienie i powstał bardzo spontanicznie. A przy okazji wyszło mi tu sto procent errora w errosie, przynajmniej ja tak to widzę - skupiły się w tym wierszu chyba wszystkie części składowe mojej wizji własnego stylu ;>

A "Melancholia" to cudowny film! Kto wie, może gdybym akurat nie obejrzał go jakiś czas wcześniej i nie był pod jego wpływem, to wierszyk by nie powstał.

Dziękuję za odwiedziny! ;D