Oby chichot klauna, był złudzeniem

[Dekaos Dondi]

Modyfikacja dawnego tekstu

 

Słońce wpełzło między horyzont, a Ziemię, raniąc ściany palącą tarczą. Ciężkie burzowe chmury, skryły łąkę pogrzebowym całunem. Porywisty wiatr targany własną furią i niepojętą złośliwością, wyrywa wszystko, co napotka na swojej drodze.

 

Na szczęście, jeszcze nie tu.

 

Gdzie dziewczynka siedzi na samotnej trawie, tak samo samotnej, jak ona. Pomarańczowa szarość, przytłacza strzępkami rdzawego światła, nieświadomą zagrożenia postać, że straszliwy huragan, złapie ją w bezrozumne szpony i poniesie ku niewiadomej tajemnicy, znacząc jej przeznaczenie.

  

Nie może nawet płakać. Wszystkie krople rozpaczy, wypłakała dwa dni temu. w tym smutno pamiętnym dniu, gdy rodziców przygniótł ogromny symbol przyrody: wielkie rozłożyste drzewo. Leży teraz potężne, w swoim znieruchomieniu, będące grobem wszystkiego, co najbardziej kochała. Pamięta, że pomiędzy gałęziami, prześwitywały nieruchome oczy.

 

Czasami jakby zasypia. Lecz niezupełnie. Wtedy widzi na pniu drzewa, klauna, w okrwawionym białym kostiumie, z czarnymi guzikami. A każdy miniaturową tarczą zegara. Słyszy ciche tykanie oraz słowa szyderczo śmiejące: „tik tak, tik tak, na pewno tak, już wichura coraz bliżej, kochana dziewczynko, tik tak.

 

Często przesiaduje pod tym wielkim, rozłożystym cieniem. Uśmiechnięte promienie słońca buszują figlarnie wśród gałęzi, zakłócając spokój powieszonym liściom, przy okazji spopielając po raz wtóry, klauna. Wtedy wyobraża sobie, że są to świetliste wróżki, które tańczą specjalnie dla niej, taniec szczęśliwych chwil. A może nawet spełnią każde pomyślane życzenie. Spogląda na wielkie potężne konary, myśląc, kto szybciej rośnie – ona czy one.

 

Słyszy szum żywicy w słojach i piosenki barwnych ptaków w listowiu. Na swoich skrzydłach unoszą muzykę szczęśliwego dzieciństwa.

  

Pamięta, że tato zrobił przepiękną huśtawkę. Ona mu za to podarowała wianek upleciony z polnych kwiatków. Trochę koślawy, ale jakoś nie marudził. Nawet półgębkiem wykreował uśmiech. Zrobiła go specjalnie dla niego, jako podziękowanie za tą wspaniałą huśtającą rzecz.

Kolejne wspomnienie. Podczas zbierania kwiatów, dostrzega złotawe wirujące chochliki i zadaje pytanie, wierzbie, będącej już poza granicami łąki: co by to było, gdyby były tak duże i wieczne, jak cały dom. Lecz ona odpowiedziała, tylko kapiącymi łzami.

 

Wtedy owe rozmyślanie przerwała matka. Przyniosła słodki podarunek. Kawałek zwyczajnego placka, nadzianego leśnymi jagodami. Dla niej nie był zwyczajny. Był najlepszym plackiem jaki jadła, w całym swoim dotychczasowym życiu. Wiedziała, że był dany nie tylko rękami, ale także sercem. Tyle prawdziwej miłości, mogła wtedy zjeść. Do dzisiaj pamięta ten smak, a jeszcze bardziej uśmiech matki, której na drugi dzień, miało już nie być.

 

Powtórnie jakby zasypia. Nagle jest na ogromnej tarczy zegara. Najdłuższa wskazówka, zaczyna wirować, w kierunku przeciwnym, niż zwykle. Musi co chwila podskoczyć, by przemknęła pod jej stopami. Czas płynie do tyłu. Dzień, zmierzch i noc. I tak na przemian. Jest świadkiem coraz większej ilości wspomnień i coraz młodszą dziewczynką. Aż nagle wskazówka, przecina ją na pół. I znowu wraca w to miejsce. Obok leżącego drzewa.

  

Wichura coraz bliżej. Ciemne chmury, zasłaniają szczątki słońca. Szyderczy, świszczący śmiech i skrzypiące szpony, uplecione z bezdusznego wiatru, nie wróżą nic dobrego. Porywa ją w swoje objęcia, niczym niewinną, szmacianą kukiełkę. Na domiar złego, znowu słyszy uporczywe tykanie. Czas przemija z zawrotną prędkością.

 

Targana na wszystkie strony daleko od Ziemi, podąża w ramiona śmierci, przelatując nad wywróconym drzewem i za chwilę ruiną rodzinnego domu, żegnając po raz ostatni, jakże chciane wspomnienia. Bezlitosny wiatr przeobraża siedmioletnie, jeszcze niedawno szczęście, w wielką rozpacz, którą tak naprawdę, nie ma na ziemi już kto doświadczyć i za kim tęsknić.

   

Nie odczuwa smutku, gdy leci w ciemność.

  

Chce wierzyć, że na końcu wirującej drogi, tam gdzie koniec wszelkich huraganów, ujrzy światełko nadziei, w której poświacie będą na nią czekać jej rodzice. Tym bardziej, że od jakiegoś czasu… nie słyszy tykania. Widocznie czas umarł. Dlatego nadzieja przeminąć nie może. Pragnie wierzyć, że jej wiara, nie jest złudzeniem.

Chichotem klauna.

 

 

 

 

 

Edytowane 15 Października 2023 przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Dekaos DondiPo deszczu świeci słońce, często bywa odwrotnie, a w tym przygnębiającym opowiadanku puenta jest jak odległe światełko w tunelu orzeźwiające nadzieję. Pozdrawiam!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Połeta]

 

[Dekaos Dondi]

@Wiesław J.K. ↔Dzięki:)↔Nie chciałem zakończyć jednoznacznie, by każdy mógł miał możliwość, gdyby zechciał, dopowiedzieć sobie dalszy ciąg, według własnego przekonania:)↔Pozdrawiam:)

@Rakshas ↔Dzięki za film:)↔Na pewno obejrzę:)↔Pozdrawiam:)

[Corleone 11]

@Dekaos Dondi

   Dekaosie, warto dopracować powyższe opowiadanie, usuwając zbędne przecinki, wprowadzając akapity i "wygładzając" niektóre zdania. Na przykład w drugim z kolei wskazane jest zmienić "skrywają" na "skryły", a w pierwszym piątego z kolei fragmentu usunąć pewną nieścisłość. Polegającą na tym, że skoro cień zazwyczaj pada na ziemię, trudno siadać pod cieniem - siada się w cieniu. 

   Serdeczne pozdrowienia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

[Dekaos Dondi]

@Corleone 11 ↔Zanim rzeknę: Dzięki:)↔To też serdecznie pozdrawiam.

To tak, by było inaczej, niż zwykle:))

Dzięki:)→Też za poradę:)

Moja wyobraźnia, nie ogarnia kwestii przecinków

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Musiałbym mieć do tego→Przecinkowca:)

Poprawiłem na →skryły↔chociaż jeżeli skrywanie trwa...

Co do cienia, to nie można siedzieć na cieniu, bo zawsze jest na wierzchu.

A zatem człek siedzi pod cieniem, bo ów na ludzkim ciele.

Chociaż może poprawię na→zwyczajowe stwierdzenie:) :)

dd

 

 

[Corleone 11]

@Dekaos Dondi

   Zatem i ja zacznę od serdecznych pozdrowień

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Proszę bardzo, Dekaosie. Dziękuję bardzo za odpowiedź .

   "Skryły" i dlatego "skrywanie " trwa, jest to bowiem forma czasu przeszłego dokonanego.

   Napisałem o "siedzeniu w cieniu" - w sensie "w strefie/smudze cienia". Tu, bardzo precyzyjnie rzecz ujmując: skoro siadasz wewnątrz plamy cienia, to siedzisz jednocześnie w cieniu i pod cieniem. Czyli oddaję Ci połowę racji . 

[Dekaos Dondi]

@Corleone 11 ↔A zatem nie skryłem próby zrozumienia, w skrytości umysłu

i chyba zrozumiałem meritum owej formy...

A zatem można by ulec pokusie i rzec, że jeżeli ktoś coś nie zrobił w przeszłości, to wtedy jest to czas: przeszły niedokonany, ale tylko w kwestii owego zdarzenia, a nie czasu, co jest dokonanym?

No tak↔Można siedzieć lub cokolwiek→ w cieniu i pod cieniem,

lecz nie sposób→na cieniu. Też przyznaję połowę

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

To co zwykle na 10 liter:)

 

Edytowane 15 Października 2023 przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)

[Corleone 11]

@Dekaos Dondi

   Ktoś zaczął coś robić, lecz nie skończył - tak, masz rację: to czas przeszły niedokonany. 

Owe "Ciężkie burzowe chmury" zakończyły skrywanie, dlatego jest to coś dokonanego. Zrobionego. Porównaj: "skrywał" (czas przeszły niedokonany) a "skrył" (dokonany). Albo "robił"/"zrobił" - "siadał"/"usiadł" - "czytał"/przeczytał". I tak dalej. 

   Dzięki za odpowiedź

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

   I to, co zwykle, ale na dwanaście liter .