Percy Bysshe Shelley - Ozymandiasz (Ozymandias)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Napotkałem podróżnika z kraju pradawnego.

Rzekł mi: - Dwie olbrzymie, urwane kamienne nogi

Stoją w piasku pustyni, tuż obok rozbitego

Oblicza, którego wargi krzywe, wyraz srogi

I szyderczy zimny wzrok władcy bezlitosnego

Mówią, że rzeźbiarza oko trafnie odczytało

Pasje co przetrwały tymi ujęte rzeźbami,

Rękę twórcy i to serce co je napędzało.

Na piedestale widnieje napis, który znaczy -

"Nazywają mnie Ozymandiasz, król nad królami:

Widząc me dzieła, o Wielcy, zadrżyjcie z rozpaczy!"

Nic tam więcej nie zostało. Wokół tego szczątku

Kolosalnej ruiny, ludzkie oko zobaczy

Puste i gładkie piaski bez końca i początku. -

 

Od tłumacza: Coś mi mówi, że to chyba nie był ulubiony wiersz Stalina. 

I Percy (1817):

I met a traveller from an antique land

Who said: ‘Two vast and trunkless legs of stone

Stand in the desert. Near them, on the sand,

Half sunk, a shattered visage lies, whose frown,

And wrinkled lip, and sneer of cold command,

Tell that its sculptor well those passions read

Which yet survive, stamped on these lifeless things,

The hand that mocked them and the heart that fed.

And on the pedestal these words appear—

“My name is Ozymandias, king of kings:

Look on my works, ye Mighty, and despair!”

Nothing beside remains. Round the decay

Of that colossal wreck, boundless and bare

The lone and level sands stretch far away.’

[poezja.tanczy]

@Andrzej P. Zajączkowski

I tak właśnie

Widzimy to co chcemy zobaczyć

Zapominamy to co chcemy zapomnieć

 

Świetny wybór wiersza

Pozdrawiam

[violetta]

Trzymasz poziom:) piękne rymy, sonet:)