Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

Dziś w pubie znowu mam piętnaście minut

wina lub setki za kilka stówek z renty

i popitka z winy bo bywało że byłem winny

 

oczy maślane wchodzą jak w masło

styl bycia luźny bratnia dusza wykluczona

i twardy stolik i niemiękkie krzesła oraz walczymy

 

siadasz za ławą nieopodal i zerkasz przepewnie

a w kruczych oczach i ciekawość i nieporozumienie

wiesz, że moje historie mogą wiać chłodem na kilometr 

 

Jak upity oddech co drugiego mężczyzny

(od którego całe życie przeciągłym wzrokiem zwiewasz)

 

 

Gdybyś może nas zapytała o śmieszne story

może stanąłbym na wysokości zadania

ty cenisz i kobiecość i bezpieczeństwo i ostrożność

 

w twoim podejściu jest być może

coś sądnego i sądzisz że... i osądzasz mnie gościa lub typa

twardzi faceci betonowe sprawy i łatwe nałogi”

 

gdybyś tylko wiedziała że piszę ładne wiersze

gdybyś choć domyśliła się że wina obustronna

gdybyś choć raz doszła do odważniejszych wniosków

 

Jutrzejszy nałóg przemienilibyśmy w kawkę z mleczkiem

i w bułeczkę z masłem i kaszkę i rozkoszną korespondencję

 

 

Dżentelmen z orbity zainteresowań w nienudnej pracy 

spokojniejszy rozważniejszy i klarowniejszy w działaniach

z nim plany mogą iść w układy z naddatkiem i będą emotki

 

pójdziecie sobie na występ satyryczny właśnie kogoś

kanapę zamienicie w dwa dźwięczne uśmiechy 

wiodącą rolę rozegrają cztery dołeczki w czterech policzkach

 

wystąpi samorealizacja w planach prze pojutrza

focus na mieszkanie i auto Ford Focus beżowy (nowy)

nikogo tutaj nie interesi szerszy od normy światopogląd

 

Ploteczki podburzonych kobiet ze zbyt sąsiedniego pokoju

będą oględniejsze i do ogarnięcia i w sumie do zniesienia

 


 

Znów własną duszę skazałem na dwie megatony zazdrości

serce ponownie ubzdryngoliłem a mózg wyparował wczorajsze

kolejne - setne (jak ta setka) już wspomnienie odrzucenia - albowiem

 

tutaj już nie ma i chyba nigdy nie było łatwych dziewczyn...

(brakuje tych wesołych melodii opowieści jednego wieczoru

a nikła jak szkiełko pozorność straciła na wadze doszczętnie :/

 

Warszawa – Stegny, 1.10.2023r.


 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja byłem tylko zobaczyć z zawodowej ciekawości, czy dużo ludzi i jacy.

Zresztą po drodze ze spacerku.

Faktycznie mnóstwo. Siła masy.

Tak licznej manifestacji jeszcze nigdy nie widziałem.

 

Tusk mówił, że pozytywna energia zalała Warszawę.

Ja czułem tylko alkohol od uczestników. Normalne na takich imprezach.

A atmosfera raczej nerwowa. Polacy nie lubią tłumów.

Naród indywidualistów.

 

Też dobrze. Na pewno lepiej niż na marszu.

Opublikowano

@Rafael Marius ja mam często kawę za darmo:) dawno nie byłam, z parę miesięcy i tęskniły te panie za mną:) miła kawiarnia, ja ją znałam, bo kiedyś dostawałam w pracy z tej kawiarni pyszne ciastka, jadłam je, a nigdy tam nie byłam:) zawsze sobie wyobrażałam, że musi być tam luksusowo, bo smaki i gest w jaki dostawałam był nieziemski:) 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli mam być szczery, dla mnie takie marsze też nie są polityczne.

Obojętne, kto je organizuje i po co. Kiedyś to była okazja do zrobienia zdjęć i zarobienia na tym plus wrażenia estetyczne. Szukanie ekscentrycznych uczestników.

Poznanie kogoś ciekawego.

 

A teraz trochę z przyzwyczajenia i ciekawości.

 

 

Uuu to mają stałą obsługę. Przeważnie w takich miejscach jest rotacja.

I większość Ukrainek.

 

I co jest?

Pewnie niekoniecznie.

Opublikowano

@Rafael Marius jest luksusowo i pracuje stała załoga od lat, która kocha to miejsce, tak myślę i co ciekawe zbierają opinie o smakach i je ulepszają. mają na miejscu cukiernika i rano dostarcza nowe ciastka. było ciasteczko, które było mocno maślane, i klientom się nie podobała, to zmienili troszkę. Nie jadłam wcześniej tego torcika, ale bardzo lubię mak i było pyszne, przypominające tort mojej mamy.:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To fajnie, że jeszcze takie lokalizacje są.

 

Smakosz z Ciebie prawdziwy.

 

 

A ja od dziecka lubiłem pochody pierwszomajowe.

Dostałem nawet raz cukierka od Gierka.

Nazywał się bajeczny. Najlepszy z tak zwanej "mieszanki wedlowskiej"

Przysmak wszystkich milusińskich.

 

A co do podrywania naszych kochanych pań to wielu uczestników marszu właśnie w tym celu tam poszło.

Okazja poznać drugą połówkę o tych samych poglądach politycznych.

Dla niektórych to ważne.

Opublikowano

@Rafael Marius Ja tutaj Rafał w ogóle nie pisałem o marszu, a data wiersza i "publikacji" się po prostu zbiegła. I nie tylko Marsz Miliona Serc ma prawo do terminu serca... I nawet WOŚP które co roku wspieram takiej wyłączności nie ma... Ten wiersz ani nie jest promarszowy ani tym bardziej antymarszowy...

@Rafael Marius Też najbardziej te cukierki lubiłem z tej mieszanki ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A pamiętam te iryski. Makowe były najlepsze.

Jednak o tej fabryce nie wiedziałem..

Powiśle było kiedyś przemysłową dzielnicą i bardzo biedną.

 

Z mojej rodziny nikt tam nie mieszkał, dlatego słabo znam historię tego obszaru.

Mieszkali na Woli, Żoliborzu, Pradze, Kamionku, Grochowie, Saskiej Kępie, Targówku, w Śródmieściu. A Ci najstarsi na Starym Mieście, bo niczego innego jeszcze wtedy nie było.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mel666   Bardzo mocny tekst. Nie chcę się powtarzać, ale rzeczywiście, cała ta brutalna, pełna bólu i patologii historia Marty, jej brak szans na normalność i samobójstwo zostały sprowadzone do zwykłej, krótkiej notatki prasowej. "Przekręcam stronę w gazecie" to genialne, mrożące krew w żyłach podsumowanie obojętności na ludzkie tragedie. Znajomy jechał pociągiem, gdy ten zatrzymał się nagle, bo potrącił śmiertelnie kobietę. Opóźnienie - ponad cztery godziny. W pociągu jechała matka i dwie małe córeczki. I to ona zaczęła przeklinać samobójczynię - chociaż jeszcze nie wiadomo było, czy to czasami nie był wypadek. Dołączyły się wkrótce inne osoby - z tekstami "mogła przecież wziąć tabletki, to nie! Musiała mam utrudnić życie"! To tak a propos znieczulicy.
    • @Berenika97 Rozstanie z kochaną osobą jest doznaniem śmierci w sobie, której nie da się zaprzeczyć żadną formułą, nie da się zastąpić niczym - jest niewymienialne na inną zewnętrzną wartość. Rytualne pocieszanie jest częścią ludzkiej kultury, ale dobrze przeżywana "żałoba" powinna polegać -według mnie -  na nieskrępowanej szczerej i osobistej skardze, także na słusznej rozpaczy, która powinna się sama zabliźnić, bez rytuałów i zaklęć, a w ufności wobec dobra, które może i powinno nas jeszcze spotkać, w tej lub innej formie.  Dziękuję za ważny - zwyczajny temat pięknie wyrażony w formie. Pozdrawiam :-)  
    • @hollow man   Bez twarzy, bez tożsamości, bez godności i bez odwagi... A za to z próbą obrażenia mnie... Tak i abyś wiedział, kobiety lubią bezpośredniość - szczególnie policjantki i żołnierki i prostytutki - takie jest życie i dla przemyślenia obejrzyj film pod tytułem: "Pan Church" w reżyserii Brucea Beresforda i może wtedy dostaniesz oświecenia, a teraz: wracaj do starych bab na plotki i proszę o łaskawe wybaczenie, że wszedłem na pański profil.
    • @wiedźma Pragnienie życia w prawdzie jest "ewangeliczne", wyraża tęsknotę, która domaga się spełnienia, ofiarowując w zamian cenę własnego bólu, straty, osobistego dramatu. A życie? Jest z reguły splotem kompromisów, półprawd i pudrowanych "nieprawd" - uderza w nasze ideały, rani, prowadzi do destrukcji - niszczy sens życia człowieka oczekującego spełnienia w prawdzie.   Nikt dotąd nie ogłosił niepodważanej licencji na jedyną prawdę człowieka, ale mamy prawo jej oczekiwać od tych, którym zaufaliśmy w naszym życiu, których wybraliśmy w takiej nadziei, ofiarowując siebie, swoją otwartość... życie.  Wiersz dramatyczny w wymowie, napisany z wielką oszczędnością, pełen symboliki - kryształowy i... zimny, jak szklane (bo fałszywe) słońce, które rani duszę nieprawdą. Ciekawy temat do przemyśleń, dziękuję :-)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...