Inne spojrzenie, część 195

[Corleone 11]

                      - dla Siostry 

 

   - Expectavi, expectavi - pokiwał głowa Poncjusz Piłat, Iudeae procurator, podnosząc się zza marmurowego stołu. - Oczekiwałem, oczywiście... Jezusie - z niejaka trudnością zwrócił się Doń bezpośrednio, po chwili wahania wyciągając ku Gościowi prawicę. - Może spoczniesz? - po kolejnej chwili wahań wskazał miejsce naprzeciw tego, które jeszcze przed momentem sam zajmował. 

   - Chętnie - odrzekł Wszechświat. - Ale i on - tu wskazał na trzymane wciąż zwłoki Olega - potrzebuje przybrać wygodniejszą pozycję. 

   - Zatem... połóż go tutaj - Piłat pokazał stojące tuż obok łoże biesiadne, nadal wracając do siebie pomimo gorączkowych starań. 

   Jezus zrobił, co Mu zaproponowano: ułożył ostrożnie martwego w pozycji na wznak. 

   - Olegu - powiedział, spojrzawszy na Piłata - jeszcze trochę. - Czekaj cierpliwie, czas jest już bliski. 

   Gospodarz patrzył, sam nie wiedząc, co powinien myśleć o tym, czego doświadcza. Jezus uśmiechnął  się, widząc jego myśli bardzo wyraźnie. 

   - Wydaje mi się, że wy, Rzymianie, znacie pojęcie duszy czy też ducha - zaczął. - I że także dla was śmierć następuje w chwili rozstania się jej z ciałem. Na przykład w wyniku trafienia strzałą - popatrzył znacząco po raz drugi. 

   - Przyznaję, że powtórnie wydałem rozkaz zabicia Ciebie, tym razem świadomie narażajac swoich ludzi - odpowiedzial wolno Piłat. - Skoro za pierwszym razem się nie udało - myśli w jego glowie, raz świetlnoduchowe, raz cyniczne i zimne, poszukiwaly właściwego tonu. - Ale taki ich los: jakie zycie,  taki poziom ryzyka - dodał sentencjonalnie. - I taki mój: decydowac i rozkazywac w imieniu cesarza i w imieniu Imperium. Nawet szafując i ryzykując czymś życiem. Na przykład życiem twojego towarzysza, jego wszak śmierci nie planowałem. Wracając zaś do losu, mam go taki, jaki sobie wybrałem - dorzekł. 

   - Tu masz rację - zgodził się Gość Nad Gośćmi. - Jak widzę,  wykonałeś całkiem  spory myślowy wysiłek, co dobrze świadczy o tobie i o twojej woli. Wzrosłeś także duchowo, co z przyjemnością stwierdzam. Dlatego - uśmiechnął się  ponownie - niech przestanie cię kusić ten krótki miecz, ukryty pod togą. Jego stal mówi do ciebie, słyszę to wyraźnie: użyj mnie, użyj - on przecież ci zagraża. Chachacha! - roześmiał się  swobodnie. - Nie zagrażam tobie ani twojej władzy. Gdyby było odwrotnie, nie żyłbyś już - i to od dawna.  Czego już się domyśliłeś, o ile wiem. Bardziej natomiast, jak z kolei ty wiesz, zagrażają ci twoi poddani. Szczególnie ci z wysokich stanowisk. Są dwujęzyczni, podstępni i marzy im się niepodleglość - tego też z pewnością jesteś świadom. Ale... - specjalnie zawiesił głos.

   - Sed, ale to się nie stanie! - podjął powoli, z naciskiem i szczególnym uśmiechem procurator. 

   - Aha - teraz uśmiechnął  się WszystkoWiedzący. - Ten blysk w oku! Skąd ja to znam? - zapytał retorycznie. 

   - Właśnie: skąd? - zaciekawił się Poncjusz. 

   - Z innych wcieleń, jak zaczynasz się domyślać - odrzekł Jezus. - Z minionych oraz z tych z innych światów i wymiarów - znowu zawiesił głos.

   - Stop, stop Jezusie - powiedział Piłat. - Mimo wszystko nie nadążam... 

   - Zostawmy więc tę kwestię - przytaknął Ten, Który Dawno Miał Nie Żyć. - Bo i faktycznie długie to - albo rozległe - zagadnienie. Wrócmy lepiej do spraw tego życia.

   - Istotnie, tak będzie lepiej - zgodził się namiestnik. - Co zatem z ową wymarzoną niepodległością - tu uczynił znaczącą przerwę, podkreśloną równie czytelnymi miną i gestem - od Rzymu?  Kiedy niby to nastąpi?

   - Nastąpi - Wszechwiedzący rozwiał wątpliwości. - Ale w bardzo odleglej przyszlosci, pełnej dla ciebie rozmaitych wcieleń. Pomedytuj - zalecił mu Dostojny Rozmówca. - Poprzytulaj swoją duszę* , animam tuam, albo swego ducha, animum - jak wolisz. A wtedy zobaczysz przyszłość. 

   - To może być niezmiernie ciekawe - zastanowil się Poncjusz. - Niezmiernie - powtórzył. - Przyszłe wcielenia u władzy...

   - Brawo - Jezus znów się uśmiechnął. - Częsta władza jest ci pisana, nadajesz się do rządzenia - wypowiedział słowa, które Jego rozmówca słyszał już wiele razy. - Bo pamiętasz o zasadzie, że jeśli masz władzę, twoją powinnościa jest z niej korzystać** . 

   - Tak, słyszałem - i  uwielbiam z niej korzystać o - Poncjusz Piłat uśmiechnął się szeroko. Jego serce i dusza też się uśmiechnęły. Tak szeroko, że aż sam to poczuł. - Marzą mi się kraje do panowania. Im większe, tym lepiej - jeszcze szerszy uśmiech pojawił się na jego twarzy. Aż złagodniala na chwilę surowość jego rysów. Władca Czasu również uśmiechnął się. Odpowiadając i zapewniając: 

   - W przyszłości będziesz rządził naprawdę wielkim krajem. Ale - obiecał - łatwo nie będzie. Wrócmy jednak do teraźniejszosci - zasugerował. - Tym bardziej, że wszyscy trzej zgłodnieliśmy, a twoja służba, z racji pory dnia, na pewno coś przygotowała. 

   - Wszyscy trzej? - w częściowo zrozumiałym odruchu chciał zapytać Piłat. Rozmyślił się wszakże i zrezygnował z urzeczywistnienia pomysłu. 

   -  Sic, omnes tres - WszystkoMogący potwierdził mu po łacinie. - Po tym wszystkim, o czym słyszałeś od swoich ludzi i po tym, co sam dziś zobaczyłeś, wciąż chcesz dowodów, że nie śnisz i że to wszystko dzieje się naprawdę. Ale cóż, rozumiem: pozytywna energia w tobie potrzebuje ugruntowania. 

   Powiedziawszy to, nachylił się nad ciałem, spoczywającym na biesiadnym łożu. 

   - Olegu - potrząsnął go lekko za ramię. - Obudź się! Pora skosztować rzymskich dań i wypić trochę miejscowego wina. 

   Piłat, chociaż zdążył domyślić się tego, co zobaczy, na wszelki wypadek przytomnie uchwycił mocno róg stołu. 

   - A więc to tak wygląda? - spytał, blady jak blat marmurowego mebla, którego przytrzymywał się przed momentem. 

   - Dokładnie tak - odparł mu Jezus z lekkim uśmiechem. Po czym, ciągle uśmiechnięty, uprzedził pytanie ze strony Olega. 

   - Chodzi o to, że chciałeś porozmawiać z naszym gospodarzem.

 

   * Skąd, drogi Czytelniku, pomysł na to właśnie zalecenie, wyjaśni fotografia pod niniejszym rozdziałem. 

   ** Owa maksyma jest z pewnością znana czytelnikom "Ostatniego Dona" autorstwa Mario Puzo. 

   Cdn.

 

   Voorhout, 22. Września 2023

 

   

    

   

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 23 Września 2023 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

[Somalija]

@Corleone 11 Kto by pomyślał...

Byłam na łące magicznej, więc nie ma dla mnie tajemnicy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...

[Corleone 11]

@Somalija

    Kto by pomyślał? Nie kto inny, tylko Ty właśnie ^(*_*)^ . Przecież nie spodziewałaś się, że Twój Mistrz do spółki z autorem pozostawią Cię wdową... 

   Mówisz więc, iż zaczerpnęłaś magii od roślin oraz energii Ziemi i Wody? 

   Bardzo udane zdjęcie 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. 

   Dziękuję za odwiedziny, czytanie i komentarz .

[Somalija]

@Corleone 11 Jestem wdową w życiu, los nie może być tak okrutny, abym w książce też została sama... 

Tak, to miejsce mocy....

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Corleone 11]

@Somalija

   Och

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... Przepraszam Cię najszczerzej jak potrafię . Nie wiedziałem. 

   Ale odzyskałaś brata , chociaż jest to niewystarczającym pocieszeniem ^(*_*)^ ... 

   Piękna fotografia ^(*_*)^ . To wspaniale, że takie miejsce mocy masz w pobliżu. 

[Somalija]

@Corleone 11 Tak, zabieram tam dzieci...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Corleone 11]

@Somalija

   Chcesz powiedzieć, że są w pewnym stopniu świadome spraw energetycznych?

   Ale na zdjęciu jest sam Mateuszek. A jego siostra?  

Edytowane 22 Września 2023 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

[Somalija]

@Corleone 11 On idzie przodem, bo jest zdolniejszy a ona zawsze nadaje mi do ucha, ziemianka...

[Corleone 11]

@Somalija

   Czerpie energię świadomie? 

   Twojej córce przydałoby się odwiedzić jedno z silnych miejsc mocy w Polsce. Gdy poczuje, jak energia tętni i pulsuje wokół, od razu sama zmieni zdanie. 

[Corleone 11]

   Wiesławie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

, dziękuję bardzo za odwiedziny. Miło mi, że spodobał Ci także powyższy rozdział .

   Serdeczne pozdrowienia.