Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pożegnanie lata

Klaudia Gasztold
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Klaudia Gasztold

Klaudia Gasztold

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

powietrze lepkie gęste

rankiem drażni ciało

jeszcze w słońcu myślami

 

twardsza tarcza chmur

broni zbędnie przed słońcem

nie wiedząc że ma pokojowe zamiary

 

żegnać mi trudno jest lato

i jego blaskiem płonące źrenice

i jego poranki ze śpiewem skowronków

 

trudno mi żegnać poranne spacery

alejkami kwiatów gdzie lądują motyle

a rzeka jest ciepła i drzewa zielone

 

wiem że Tobie też zimno leniwie

nie chce się głowy spod klosza wystawiać

narażać na zimno katar i kaszel

 

wchodzę głębiej pod kołdrę

chowając twarz pod nią

szukam pozostałych atomów ciepła

 

i te nasze przejażdżki rowerem

i nasze kąpiele w jeziorze do zmierzchu

tak trudno odłożyć rolki i wrotki

 

założyć wełniane skarpety

dłuższy t-shirt leginsy 

sweter i z zeszłego roku kozaki

 

Klaudia Gasztold 

Edytowane przez Klaudia Gasztold (wyświetl historię edycji)
3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • LessLove
      CZŁOWIEK UTRACONY

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Proszalny Tam Go odczuwam, tak Go znam. Miałem fizyczne i mistyczne doświadczenie bliskości śmierci. Piszę szczerze: śmierci nie ma. Nie dlatego, że jej nie chcę i chcę pocieszać. Dotknąłem i uwierzyłem, a to był dialog bez słów. Powiedziałem, że chcę wrócić, wróciłem. Ale mam bardzo swobodny/przyjazny  stosunek do śmierci. Asystowałem kilku umierającym osobom, zapewniając - mam nadzieję że przekonująco - że śmierci nie ma i nie powinni się bać, bo przejdą w piękną rzeczywistość, może z niej wrócą (inkarnacja) ale na pewno nie przestaną istnieć i na pewno będą odczuwali wszechogarniające bezrozumne szczęście, kiedy zbliżą się do " światła", bo to było światło, do którego, aż po horyzont zmierzały małe obłoczki światła, jak ja - nic tylko radość, poczucie bezpieczeństwa i coś w rodzaju muzyki/wibracji bez melodii, ale piękne i przyjazne... @violetta Wyłącznie przeboje :-) Gram na gitarze, śpiewam od zawsze, śpiewałem w nieprofesjonalnej grupie...
    • Clavisa
      Martwe pole

      Przez Clavisa · Opublikowano

      cisza głośniejsza niż krzyk ociera się o mnie - ramieniem, oddechem pali od środka, lecz bez ognia osiada wszędzie jak popiół tam, gdzie nikt nie zagląda gdzie nawet ty boisz się spojrzeć   leżysz obok oddech przy oddechu serce przy sercu a między nami przepaść cichsza niż szept głębsza niż noc
    • violetta
      CZŁOWIEK UTRACONY

      Przez violetta · Opublikowano

      @LessLove jak stworzysz przebój, to sukces gwarantowany:)
    • LessLove
      CZŁOWIEK UTRACONY

      Przez LessLove · Opublikowano

      @violetta Jesteśmy w podobnej grupie wiekowej. Faktycznie reprezentujesz podobne podejście do ludzi i świata. Ja bardziej eksploruję metafizykę, ale nadążam tez za fizyką kwantową, a ostatnio biorę się za wykorzystanie AI dla tworzenia piosenek. Za kilka tygodni to wykorzystam i coś wrzucę :-)
    • Proszalny
      CZŁOWIEK UTRACONY

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Bóg mający twarz zapłakanej matki to przejmujący obraz. Sprowadzasz sacrum na ziemię i odczarowujesz mit o srogim Jahwe. Wygnał nas przecież z miłości. Chyba nie potrafiłbym tak kochać jak On ;). Z tą śmiercią też pojechałeś. Sama radość i już się śmierci nie boję. Wiersz jest strumieniem świadomości, a Bóg jakby mniej tajemniczy i groźny.   Pozdrawiam serdecznie :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...