Niechciana Tożsamość

[Dekaos Dondi]

samotna błądzi między ludźmi

psami szczuty jej obraz wredny

dźwiga pogardę odtrącana

odda swą duszę nawet całą

tak bardzo pragnie być kochaną

 

miłość nienawiść fałsz i pycha

rzuty kamieniem trafiane w cel

pozory za prawdę brane znów

pyta siebie ma wciąż obawę

czy pasuję do tych zabawek

 

widzi człowieka empatia wielka

przylgnie do niego może usłyszy

koniec wędrówki zostań ze mną

odtrącił jednak myśli skryte

samotne z tobą byłoby życie

 

spadaj ty z marzeń zejdź na ziemię

pomyśl kim jesteś by zrozumieć

zapewne pragniesz los odmienić

lecz niesamotny on wśród ludzi

tożsamość twoją wnet zagubi

 

wtem na drodze widzi innego

który za nikim już nie czeka

swą tęsknotę zmieszała z jego

zapragnął wtedy by została

samotna samotność

nie jest sama