Wstępny

[Dared]

Oto ciało moje

oto krew moja

 

dzielę się sobą

wpisanym w słowa

nie postne,

koszerne

i nie halal

 

dzielę się sobą

choć nie ma we mnie

boskości

[dmnkgl]

@Dared  Myśl prosta, ale wydaje mi się warta odczarowania. Z perspektywy religii abrahamowych do których się odwołujesz wszyscy jesteśmy bardzo istotnymi elementami dzieła Stworzenia i w związku z tym każdy ma w sobie część Stwórcy. Z perspektywy samego chrześcijaństwa od którego zaczynasz wiersz, akt dzielenia się jest wyrazem miłości. W chrześcijaństwie Bóg jest miłością, więc ponownie podmiot się myli.

Pozdrawiam

[Rafael Marius]

@Dared

Nie mamy innego wyjścia musimy dzielić się sobą, aby żyć.

[Dared]

@dmnkgl @Rafael Marius Myślałem o procesie twórczym, tworzeniu jako dzieleniu się sobą, swoim "wnętrzem", dwa pierwsze wersy nawiązują do tytułu bo chyba mogą być słowem wstępnym do każdego "dzieła", niektórzy uważają że do tworzenia potrzebna jest "iskra boża" ja nie czuję w tym żadnej "boskości".

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

U mnie to była po prostu potrzeba. Już w przedszkolu deklamowałem wierszyki i śpiewałem piosenki, przed każdym audytorium, które się pojawiło, poczynając od tramwaju wiozącego nas do domu... całe 3 przystanki. Współczuję publiczności.

 

Czasem ktoś pochwalił, ale zazwyczaj ludzie byli obojętni na wszystko w tym strasznym tłoku.

 

Później byłem muzykiem, fotoreporterem, a teraz piszę wiersze. Zawsze dzieliłem się twórczością, choć nie było to już takie łatwe jak w przedszkolu ze względu na stres. Jestem introwertykiem.

[dmnkgl]

@Dared  Nie trzeba być bosko natchnionym żeby napisać coś co się dobrze prezentuje, sztuczna inteligencja radzi sobie bardzo dobrze w tym temacie. Mimo to ludzkie wiersze przemawiają do mnie znacznie bardziej (nawet te mniej udane) bo wierzę, że stoi za nimi realna osoba, razem z jej wspomnieniami, osobowością, uczuciami. Gdybym dowiedział się, że twój wiersz napisała AI wzruszyłbym ramionami i poszedł czytać coś innego. Dzielenie się sobą poprzez sztukę nie jest może wprost tak jak napisałem wcześniej aktem miłości (choć może być), ale na pewno coś boskiego w sobie ma, przez wzgląd na kontakt z cudem, jakim jest inny myślący człowiek (i zapewne w jakiś sposób wrażliwy skoro pisze wiersze ;))