Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wiśnie

Asia Rukmini
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Asia Rukmini

Asia Rukmini

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

nabrzmiałe słowa wiszą ciężko

z ust rozchylonych rubinowy owoc

miękko spada

w omdlałe z tęsknoty ramiona

soczyście kuszące wiśnie 

lubię ich smak

ociekające słodyczą wnętrze 

powleczone cienką skórką goryczy

karmię się nimi naiwnie wierząc 

jestem w raju

pestka jak kość niezgody między nami 

wypluję ją siarczyście

przeklinając los że słowa robaczywe

a wiśnie przejrzałe

 

 

Edytowane przez Asia Rukmini (wyświetl historię edycji)
11
Asia Rukmini

Asia Rukmini

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Tectosmith Dzięki za serduszko i miłe słowa. Cieszy mnie bardzo, że wywołałam uśmiech :) pozdrawiam cieplutko 

@Jacek_Suchowicz Dziękuje za przychylność. Trafia do mnie twoja wersja, ale dlaczego "dwie"? ;) pozdrawiam 

@corival Dziękuję, cieszy mnie twój komentarz i uznanie. pozdrawiam cieplutko 

@Starzec Dzięki za uznanie i serduszko. Powiem ci, że trochę odleciałam w czasie i nie zastanawiałam się nad porą roku pisząc ten wiersz.  Może podświadomie tęsknię za latem ;) poza tym wiśnie świetnie pasowały do całości :) pozdrawiam 

@Rafael Marius Dziękuję serduszko za i piękne zdjęcie. Fakt, wiśnie dopiero kwitną ;) trochę o przemijaniu, trochę o rozczarowaniu. Myślę,  że jedno wiąże się z drugim ;) pozdrawiam serdecznie 

@Leszczym @violetta @iwonaroma Dziękuję za odwiedziny i serduszko. Pozdrawiam  :)

Edytowane przez Asia Rukmini (wyświetl historię edycji)
1
Asia Rukmini

Asia Rukmini

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz Ach tak, teraz to widzę ;) Nosiłam takie na uszach jak byłam dzieckiem. :) Fajne wspomnienia. Pozdrawiam 

@Nata_Kruk Dziękuję.  Twój komentarz dużo dla mnie znaczy,  bo sięgnęłaś głębiej. Uczę się pisać wiersze w taki sposób, żeby był lekko poprowadzony i bez emocjonalnego przeciążenia jednocześnie  przedstawiając autentyczne odczucia. :) Pozdrawiam 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gra-Budzi-ka
      Pewnej nocy nad jeziorem Nidzkim (pantun)

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      Po zachodzie Słońca nad Nidzkim, jakiś czas Wenus świeci jeszcze. Ja na jachcie siedzę z kimś bliskim, meteory na nas lecą deszczem.   Jakiś czas Wenus świeci jeszcze, Srebrny Glob po zodiaku chodzi, meteory na nas lecą deszczem, Jowisz bandzie księżyców przewodzi.   Srebrny Glob po zodiaku chodzi, a ja nie wiem, czy sen to czy jawa: Jowisz bandzie księżyców przewodzi, a na łące niebieskiej złota trawa.   I ja nie wiem, czy sen to czy jawa, że Mars jak Betelgeza się rumieni, że na łące niebieskiej złota trawa, a na brzegu błyska coś w zieleni.   Mars jak Betelgeza się rumieni, drzewa w wodzie przejrzeć się starają, a na brzegu błyska coś w zieleni: to świetliki do nas mrugają.   Drzewa w wodzie przejrzeć się starają, ja na jachcie siedzę z kimś bliskim, a świetliki do nas mrugają, po zachodzie Słońca nad Nidzkim
    • Proszalny
      Jonasz

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Poet Ka   Dziękuję za światło lampki, która rozświetliła mrok. To Twoja grafika? Bardzo mi się podoba. Kolory idealnie oddają wnętrze zasypiającego Jonasza. Masz rację, że wszyscy tak samo jesteśmy bezradni i jeśli przyjrzeć się bliżej – samotni. Myślę, że Jonasz przede wszystkim ucieka przed sobą. Nie tylko przed cierpiącym, lecz także przed byciem szczęśliwym. Jeszcze nie wie o tym, że robi tak, bo nikt go nie nauczył radości. Jest biedną, pokaleczoną istotą, która potrafi tylko się chować. Ucieka przed światłem, zbyt długo był w ciemności. To nie wynika z tekstu, jest przypisem autora – niuansem.  
    • Poet Ka
      Moda na "wody"

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97 @Konrad Koper@Ajar41@Gra-Budzi-kadziękuję!
    • Poet Ka
      z niematerialnych słów

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz tak, niech poeta pisze, jak chce- pod warunkiem, że sam  będzie się zastanawiał czy to grafomania, czy geniusz... Co ciekawe, zjawisko polaryzuje, ponieważ niedomiar eksperymentu też może doprowadzić do pytania o wartość klasycznej poezji. Czy w jednym, czy w drugim przypadku, potrzebny jest właśnie dystans, mrugnięcie okiem do czytelnika i do samego siebie.
    • Berenika97
      Moda na "wody"

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Ojej, niezły żart! Doskonale wiesz, że Jezioro Aralskie wyschło i zamieniło się w pustynię. Słowa o "litoralu" i "moczeniu stóp" to genialny oksymoron. Nic dziwnego, że Ala chodzi z "językiem na boku" - w końcu ten "litoral" to teraz toksyczna pustynia. Genialna puenta! A poza tym - Ural, koral, litoral, Aral... ta kaskada rymów płynie jak woda. :))) I morał z tego wycieka dość jasny: Lepiej mieć basen, choć mały, lecz własny! I z wodą!   Kapitalny limeryk!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...