Ścieżka poznania

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Perła wrzucona w błoto na drodze
wciąż skarbem cennym lśni doskonale
w strumieniu czasu pluszcze pytanie
w chaosie życia czeka odpowiedź

 

Żebrak niespiesznie przegląda myśli
głos przewodnika dyskretnie wabi
w harmonii ciszy słysząc wołanie
na szlak wyrusza po śladach marzeń

 

Szukanie wiedzie do chwil w błękitach
przez świat zwiedziony bogactw mirażem
na kartach z twarzy fałszywy klejnot
zwinięty wachlarz poznanie świta

 

 

[Tectosmith]

@Rafael Marius Ciekawy i zastanawiający wiersz. Z pewnością do niego powrócę. A zdjęcia super.

Pozdrawiam serdecznie :-)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to zapraszam i dziękuję za pozytywny odbiór.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A propos wracania, to chyba zapomniałeś o serduszku, a może dzisiaj nie zasłużyłem?

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za uznanie i życzę przychylnych wiatrów, gdziekolwiek popłyniesz.

[Tectosmith]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację. Dzisiaj już drugi raz zapomniałem. Błąd naprawiony :-) A to już drugi raz przy Twoim wierszu ...

 

[Ewelina]

@Rafael Marius bardzo ładnie ujęte :) 

I są okoliczności przyrody, które tak bardzo lubię. 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale o tym pamiętałeś, czyli jednak z tą pamięcią nie jest najgorzej. Ja staram się zawsze zobaczyć pozytywną stronę.

 

Dziękuję.

 

 

 

Dziękuję.

Wiersz jest inspirowany taką starą gnostycką opowieścią o żebraku i perle, a tam przyroda gra ważną rolę, dlatego dodałem zdjęcia dla zilustrowania akcji.

Sens jej jest taki, że aby osiągnąć poznanie należy stać się żebrakiem, rzecz jasna w metaforycznym znaczeniu tego słowa.

 

 

Edytowane 11 Maja 2023 przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)

[Tectosmith]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rzecz polega na tym, że w momencie, kiedy chcę napisać komentarz to zapominam o serduszku. To oznacza, że napisanie komentarza zajmuje za dużo moich zasobów umysłowych. Tak jest i pewnie będzie jeszcze przez jakiś czas.

W każdym razie dobrze, że się przypomnuiałeś :-)

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zatem pozostaje mi życzyć, aby to trwało jak najkrócej.

 

A mnie też się tak zdarza, choć raczej nie liczę na poprawę.

Oby nie było gorzej to już dobrze.

[Marek.zak1]

Wiersz jest fajny, trochę filozoficzny, chociaż z przesłaniem nie do końca się zgadzam, bo jeden, by osiągać poznanie przechodzi drogę od dolnego szczebla, wiedząc jak tam jest, a inny, chcąc zrekompensować własne trudne początki, gdy jest wyżej, zapomina, jak było i wyżywa się na innych za swoje krzywdy, więc ta droga to poznania nie prowadzi. 

Fotki też sympatyczne. 

[Jacek_Suchowicz]

pierwsze dwie strofy to nie zagadka

w interpretacji mam kłopot z trzecią

fałszywy klejnot zwinięty wachlarz

brudzą poznanie świata co nieco

 

pozdrawiam

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie to miałem na myśli.

 

Widocznie ten nie wykorzystał  okresu, gdy był na dole i nie osiągnął prawdziwego poznania.

 

A może być i tak, że nawet jakieś częściowe posiadł, lecz nic nie jest dane na zawsze. Stracił je goniąc za mirażem świata.

Jedyne, co mu pozostaje to rozpocząć cykl na nowo.

 

Zresztą ten cykl powtarza się nieustannie w życiu każdego człowieka, który dąży do coraz głębszego zrozumienia.

 

Dziękuję za ciekawy komentarz i przychylność.

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie dziwię się. Ja lubię krótkie formy i dlatego może być niejasno.

 

Sens jest taki. Gdy ktoś gra w życie trzyma przed oczyma wachlarz z kart.

Rozgrywka jest emocjonująca zatem jest w nie wpatrzony. Na kartach są różne twarze, które spotyka w życiu. Na nich fałszywe klejnoty przyjaźni dla korzyści, miłości dla zysku itp. Gdy zwinie wachlarz ma szanse zobaczyć światło prawdy. Jeśli pójdzie za nim dojdzie do poznania.

 

Zdjęcia też są częścią wiersza.

Liście to wachlarz z kart. Za nim światło.

A dwie paprocie to żebrak podążający za przewodnikiem.

 

 

 

Edytowane 11 Maja 2023 przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)

[kwintesencja]

@Rafael Marius bardzo podobają mi się rymy w tym wierszu!

 

a co do fotografii, to zachwycają mnie detale, lekko zwinięte liście paproci (w dawnym miejscu zamieszkania opanowały mi cały ogród więc miałam przyjemność wielokrotnie je podziwiać) a szczególnie podoba mi się gra światła i cieni na liściach z drugiego zdjęcia :) widać, że fotografowanie przyrody Ci wychodzi! Pozdrawiam

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za uznanie.

 

To musiał być tajemniczy i piękny.

Mnie paprocie kojarzą się czymś, nieodgadnionym, zagadkowym, dlatego właśnie w tym wierszu się znalazły.

[Rafael Marius]

@Waldemar_Talar_Talar

Dziękuję za serduszko.

[Asia Rukmini]

Lekko, zgrabnie i filozoficznie. Czy tak można? Najwyraźniej tak. Jeśli zakończenie przeczyta się kilka razy, to dociera jego wydźwięk. Droga do poznania wiedzie przez prawdę. Maski opadają ;) pozdrawiam 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to cieszę się, iż odpowiedź brzmi tak i dziękuję za przychylność.

 

Dokładnie tak. Myślałem, że będzie trudno odczytać znaczenie, a jednak Ci się udało.

Gratuluję wyobraźni i przenikliwości.

 

[Somalija]

@Rafael Marius Serduszko za wiersz... ale żeby mnie uwieść zdjęciem w pierwszym trzeba rozmyć grządki w tle, bo nawet delikatna pajęczynka i piękne wznosy tego nie przykryją... Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.