Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W takiej sukni jestem smukła jak kwiat magnolii,

który jeszcze nie otwarty - kołysze się,

jak ludzkie prośby wyrosłe na gruncie ziemi

dopiero co rozgrzanej wiosennym promieniem.


 

Nie widziałeś? Bo cóż mogłeś zobaczyć nocą,

poza błyskotkami z gwiazd i księżyca blaskiem,

któremu seriale przysiadły na ogonie.

Krwią niedbale zlane pieczęcie. Życia losy?


 

Ledwie ekran, przekątna nierówna marzeniom,

a wzięła sobie wszystko czego nie doznałeś.

Jak „być” może się tobie otworzyć w rozkwicie?

Jak ty właściwie sobie ten stan wyobrażasz?


 

I choć ptak uwił sobie gniazdo pod twym oknem,

nie zdołasz go zauważyć... a tam pisklęta

wołają wraz, jedno przez drugie - mamo! tato!

Tak, wiosna uparcie tworzy prawdziwe światy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Taki właśnie jak ta na zdjęciu w różowym kolorze, będzie wiosennie i ładnie.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

Dobra pora na powrót do życia, zagubionego, gdzieś w wężu seriali.

Ja zawsze wolałem życie od filmów, od dziecka i na razie bez zmian.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Super tę smukłość oddałeś zdjęciem (w ogóle zdjęcie I klasa) , właśnie to miałam w głowie przy pierwszych wersach... musisz być bardzo spostrzegawczym człowiekiem i otwartym na widzenie piękna w różnych jego fazach :)

 

Co do węża seriali to mnie rozbawiłeś, wyobraziłam sobie tasiemca, wręcz można by dodać Brazylijskiego, który zżera człowiekowi czas, od wewnątrz go absorbuje - bierze i niczego w zamian nie daje.

Też nie oglądam seriali, a filmy ech...

 

Dzięki

Miłego dnia życzę :)

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za miłe słowa. Trochę cecha osobowości, również wychowanie i wreszcie wyćwiczona umiejętność.

 

Dokładnie tak jest, a niektórych nawet uzależnia. Ale zabawa z wężami nigdy nie była bezpieczna, począwszy od rajskiego ogrodu.

Opublikowano (edytowane)

Natuskaa... śliczny wiersz, w którym także o innych celach... wiosna i tak wie co ma robić.. ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... tak poza tematem... właśnie dla tych błyskotek i Pana "łysego"... lubię zadzierać głowę do góry....

Pozdrawiam.

 

fotka z dzisiejszego wypadu rowerem

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj potrafi ten księżyc przybierać różne interesujące wdzianka, osobiście najbardziej mi się podobał otoczony tęczą kolorów, niedawno coś takiego widziałam. To trwało tak krótko, że zanim nastawiłam w aparacie jakąś logiczną ostrość -  wszystko się rozmyło w zwykły blask. No trudno nie mam na zdjęciu, ale mam to w głowie.

 

Co do Twojego zdjęcia... nie wiem co to za miejsce... napiszę tylko "bajka" widok, woda świetnie się skomponowała z samotnym drzewem :)

 

Za miłe słowa dziękuję.

Pozdrawiam :)

 

 

Opublikowano

Natuskaa... 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... mam podobnie w niektórych sytuacjach, że nie zdążę aparatu wyciągnąć i... buuu... nie ma.. :))

nic to... następnym razem.. ;)

 

co do fotki... właśnie ze względu na to nietypowe drzewo, zatrzymałam się, żeby pstryknąć ... fakt, miejsce fajne, można odpocząć, póki pusto...

Miłe słowa..?... wiersz miły, to i słowo "uśmiechnięte".. :)

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @leo Takie teczki to archiwum czasu. Pozdrawiam! 
    • nie chcę już być poetą wolę stać się zwykłym prostym robotnikiem który składa deski cegły kamienie w dom dla ciebie z ogrodem gdzie zima nigdy nie zagląda pełnym magicznych kwiatów młodziutkiego piękna   pragnę poczuć takie zmęczenie które wbija w ziemię ból w ramionach dojrzewający bryłami skał wiedzieć, że to ma głęboki sens i nie mieć już siły na żadną niedorzeczność   odejść rano po nocy przespanej bez jednego słowa zanim otworzysz drzwi i zachwycisz się konstrukcją czystą i jasną której jeszcze nikt nie zadeptał buciorami gdzie pod dostatkiem tlenu przestrzeni dziennego światła   pisanie wierszy i wieszanie obrazów na ścianach pozostawię tobie
    • O, smutku srebrny, co jak anioł blady Stoisz nad łożem, gdzie się sen dopala, Czy to już koniec? Czy to duchów rady Niosą mnie z wichrem, co glob ten obala? Patrzę w dół ciemny – tam, gdzie stepy sine, Gdzie piołun gorzki łzy sieroce pije. Tam zostawiłem serce i godzinę, I harfę, która wiatrem w pustce wyje. Ciało to tylko łachman jest podarty, Gliniana czara, co pęka w nicości! Lecz duch królewski, szeroki, otwarty, Wzlatuje piorunem do boskiej jasności. Nie płaczcie po mnie, gdy zgasną powieki, Bo ja nie umrę – ja się zmienię w dźwięk! Popłynę w chmury, w błękity dalekie, By Polsce przynieść nie żałobę – lecz lęk Dla tych, co myśleli, że naród w grobie! Ja, upiór jasny, wrócę w błyskawicy! I stanę przy każdej płaczącej osobie, Jako ten ogień, co płonie w gromnicy. Lecz teraz lecę... skrzydła mam z płomienia, Zostawiam ziemię, ten czerep dymiący. Wchodzę w drabinę wielkiego Przemienia, Smutny – lecz wieczny. Cichy – lecz grzmiący.
    • @tie-break łyżeczki po prostu leżą obok siebie :)
    • @Berenika97 czytam, udając że nie przeczytałem dodanego kontekstu, tak ciekawiej. Trochę skojarzyło mi się z dyskursem postrzegania, odmiennością serca i umysłu - "... a ludzie mówią i mówią uczenie, że to nie łzy są, ale że kamienie i że nikt na nie nie czeka...". Dodaję plusa za formę i rymy i czekam na więcej. Gustuję i pozdrawiam!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...