Jest w nas

[Arsis]

Biegniemy w słońcu. Biegniemy razem w pół drogi, między ziemią a niebem.

Nad nami chmury rozkładają skrzydła

i okrywają cieniem nasze uśmiechnięte twarze.

 

Jesteśmy tutaj, będąc jeszcze. Na tej ścieżce w ogrodzie, w którym byliśmy.

 

Zagubieni w gąszczu, w wielozielu bez woni.

W korzeniach, łodygach, płatkach…

 

W eksplozji wonnych kwiatów,

w malwach, anemonach.

W kosmosie podwójnie pierzastym…

 

Kiedyś dzieliło nas dużo światła,

które spadało z wysokich, smutnych otchłani.

Lecz teraz trwa w nas, otaczając aureolą łagodnego blasku.

 

Coś zaszeptało do cienia

spoza gęstwiny

purpurowego bzu.

 

Zaszeleściło, zagwizdało.

Zaiskrzyła źrenica 

w nagłym przelocie spłoszonego ptaka.  

 

Ściekają po nas pierwsze krople majowego deszczu. W jasnym snopie, tym właśnie.

Takie pierwsze

i ciepłe.

Łzy wielkiego szczęścia.

 

Płyną, płyną  nisko nad łąką…

Płyną za las flotylle

brzuchatych obłoków …

 

Po wierzchu twojej dłoni idzie ci biedronka.

Mówisz coś cicho

do jej nikłych uszu,

odsłaniając w uśmiechu zęby.

 

Niedosłyszę, albowiem to jest jak sen,

którego nie sposób dosłyszeć. I który

zaraz po przebudzeniu rozprasza się, znika.

 

Odfruwa.

 

Wodzisz oczami…

 

W nagłym rozbłysku słońca

porywam cię w ramiona.

Przywierasz ustami do moich ust.

 

I spijasz chciwie… Spijamy miłość, która jest w nas…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-04-27)

 

 

 

Edytowane 27 Kwietnia 2023 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[slow]

@Arsis Piękny wiersz pełen uczucia i wrażliwości :)

[corival]

@Arsis Bardzo wiosennie i kolorowo, niemal radośnie, choć wciąż w Twoim specyficznym stylu. Spodobało mi się... Pozdrawiam Arsis :)